Στη Βομβάη, η ρουτίνα της νοσοκόμας Πράμπα είναι προβληματική όταν λαμβάνει ένα απροσδόκητο δώρο από τον εν διαστάσει σύζυγό της. Η νεότερη συγκάτοικός της Ανού προσπαθεί μάταια να βρει ένα μέρος στην πόλη για να συναντιέται με τον φίλο της. Στο μεταξύ μια συνάδελφός τους που μόλις βγήκε στη σύνταξη απειλείται ξαφνικά με έξωση από το διαμέρισμά της και αποφασίζει να φύγει για το χωριό της.

Όλα όσα φανταζόμαστε ως φως – All We Imagine as Light
Δράμα
Έτος: 2024
Χώρα: Ινδία, Ολλανδία, Λουξεμβούργο, Ιταλία, Ελβετία, ΗΠΑ, Βέλγιο
Διάρκεια: 118′
Σκηνοθεσία: Payal Kapadia
Ηθοποιοί: Kani Kusruti, Divya Prabha, Chhaya Kadam, Hridhu Haroon
Διανομή: Cinobo
Πρεμιέρα: 23 Ιανουαρίου 2025

7,4/10    (από περίπου 2000 αξιολογήσεις)

Το All We Imagine as Light είναι μια δραματική ταινία του 2024 σε σενάριο και σκηνοθεσία της Payal Kapadia. Η ταινία ήταν μια διεθνής συμπαραγωγή στην οποία συμμετείχαν εταιρείες από τη Γαλλία, την Ινδία, την Ολλανδία, το Λουξεμβούργο και την Ιταλία. Γυρισμένο σε γλώσσες Χίντι, Μαλαγιαλάμ και Μαράθι, το All We Imagine as Light έκανε πρεμιέρα στο 77ο Φεστιβάλ Καννών στις 23 Μαΐου 2024. Ήταν η πρώτη ταινία από την Ινδία που διαγωνίστηκε στον κύριο διαγωνισμό από το 1994 και κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο. Κηρύχθηκε ως μία από τις 5 κορυφαίες διεθνείς ταινίες του 2024 από το National Board of Review.

Τρεις γυναίκες, εγκλωβισμένες στη μεγαλούπολη και (κυρίως) στον τρόπο που τις αντιλαμβάνεται ο περίγυρός τους, κάνουν ένα διάλειμμα στην επαρχία, το οποίο εξελίσσεται σε ταξίδι προς την αυτογνωσία και την ελευθερία, καθώς πραγματικότητα και φαντασίωση διαπλέκονται, με μια ελπιδοφόρα κατακλείδα στη θέση της Ιθάκης. Χωρίς φωνασκίες, διδαχές και κηρύγματα και με γοητευτική κινηματογραφική γλώσσα, η Ινδή Παϊάλ Καπάντια εισέρχεται δυναμικά στη διεθνή κινηματογραφική σκηνή. Για πολλούς, της έκλεψαν τον Χρυσό Φοίνικα στο περασμένο Φεστιβάλ Καννών, ομολογουμένως έχει κάνει μια πολύ πιο ουσιαστική (και οικονομική) ταινία από εκείνη που κέρδισε.

Πέιαλ Καπάντια
Η Πέιαλ Καπάντια είναι σκηνοθέτρια με έδρα τη Βομβάη. Σπούδασε σκηνοθεσία στο Ινστιτούτο Κινηματογράφου και Τηλεόρασης της Ινδίας. Οι μικρού μήκους ταινίες της Afternoon Clouds και And What Is the Summer Saying έκαναν πρεμιέρα στη Cinéfondation του Φεστιβάλ των Καννών και στην Μπερλινάλε αντιστοίχως. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της, A Night of Knowing Nothing έκανε πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών των Καννών το 2021, όπου κέρδισε το Βραβείο Golden Eye (Χρυσό Μάτι) για το Kαλύτερο Nτοκιμαντέρ.

Φιλμογραφία
2015 The Last Mango before the Monsoon (μμ)
2017 Afternoon Clouds (μμ)
2018 And What Is the Summer Saying (μμ ντοκ)
2021 A Night of Knowing Nothing (ντοκ)
2024 All We Imagine as Light

Πηγές: Βικιπαίδεια (Αγγλικά), LiFO, Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Διαβάστε ΕΔΩ παρουσίαση της ταινίας από το NEWS24\7

Δημοσίευμα: Το «Όλα Όσα Φανταζόμαστε Ως Φως» είναι η πρώτη σπουδαία ταινία της χρονιάς – athinorama.gr

Γιάννης Ζουμπουλάκης – ΤΟ ΒΗΜΑ (3,5/5)
…Με βουλιμική όρεξη και ορμή, η Καπάντια αναζητά κάθε μικρή λεπτομέρεια στα στιγμιότυπα καθημερινότητας της πόλης και τα μικρά περιστατικά φτιάχνουν ένα σχεδόν μαγικό ψηφιδωτο μιας ολόκληρης κοινωνίας που θαρρείς συμμετέχει στην «μικρή» ιστορία των δύο γυναικών… Περισσότερα→

Κωνσταντίνος Καϊμάκης – monopoli.gr (4/5)
…Είναι μια φρέσκια νότα ρεαλισμού συνδυασμένη με ένα πηγαίο χιούμορ και λαχτάρα για ζωή που αψηφά την καταπίεση και τον σκοταδισμό… Περισσότερα→

Θοδωρής Δημητρόπουλος – NEWS24\7 (4/5)
…η Καπάντια πλέκει ένα λεπτοκεντημένο αριστούργημα πάνω στην απόσταση, στην επιθυμία και τον εγκλωβισμό της στη μοντέρνα αστική καταπίεση του καπιταλισμού. Χρησιμοποιεί τη μουσική, τα βλέμματα, τις αποχρώσεις του φωτός, τους ήχους, τη θάλασσα – όλα αυτά που κανείς ποτέ δε θα μπορέσει να πάρει από εμάς… Περισσότερα→

Κώστας Ζαλίγκας – Ελεύθερος Τύπος (2,5/5)
…Και ενώ όλες οι προθέσεις είναι αγνές και ευγενείς, η φωτογραφία είναι εξόχως και ταιριαστά μελαγχολική και τα θέματα που βάζει στο τραπέζι η Παγιάλ Καπάντια σχολιάζονται επαρκώς, η σκηνοθέτις και σεναριογράφος μας αφήνει με τη γεύση του ανικανοποίητου. Περιορίζεται στη χαμηλόφωνη και νωχελική παρατήρηση και αποφεύγει τη λυτρωτική υπέρβαση… Περισσότερα→

Φίλιππος Χατζίκος – FILMY (5/5)
…απλώνει ένα προστατευτικό πέπλο γύρω από τους χαρακτήρες του, χωρίς να διασκεδάζει τους μύχιους φόβους τους, τις ανομολόγητες επιθυμίες τους, τα κρίματά τους, με το βλέμμα στραμμένο σε ένα μέλλον που ορθώνεται λίγο πιο φωτεινό, απλώς και μόνο επειδή βρήκαν η μία την άλλη. Πράγμα καθόλου αυτονόητο σε έναν πολύβουο λαβύρινθο ψυχών σαν τη Βομβάη της ταινίας… Περισσότερα→

Χρήστος Μήτσης – αθηνόραμα (3,5/5)
…ένα ημιντοκιμαντερίστικο, μα συνάμα μυσταγωγικό οδοιπορικό γυναικείας χειραφέτησης. Κοινωνικά ανήσυχο, πάλλεται από ποιητική ευαισθησία… Περισσότερα→

Θανάσης Πατσαβός – cinemagazine.gr (3,5/5)
…ένα υπόκωφο, εσωτερικό δράμα που επιλέγει να μιλήσει για μεγάλα θέματα μέσα από τις μικρές εκείνες στιγμές που κάνουν αβάσταχτα ανθρώπινες τις ηρωίδες του… Περισσότερα→

Ηλίας Φραγκούλης – FreeCinema (3/5)
…Ωραίο σινεμά, που η κριτική θα «πουλήσει» σαν… αριστούργημα του «art-house» κυκλώματος, ενώ είναι, απλά, μια χαρά ντεμπούτο με ανθρωπιά καταστασιακή για κάθε είδους κοινό… Περισσότερα→

Λήδα Γαλανού– FLIX (4,5/5)
…μια ταινία τόσο πολύτιμη, που ισοπεδώνει με τη σπανιότητά της τη δυτικότροπη βιασύνη, αρνούμενη το σινεμά του εντυπωσιασμού, ελπίζοντας σ’ έναν καλύτερο κόσμο και φέρνοντάς τον λίγο πιο κοντά, στο φως… Περισσότερα→

Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος – LiFO (4,5/5)
…Τα λόγια είναι φτωχά για ένα έργο χαρακτήρων ζωγραφισμένο σε πολλές αποχρώσεις του μπλε, αποφασισμένο να εντοπίσει και να βρει την ομορφιά σε κάθε συνηθισμένο αντικείμενο, από μια τσαγιέρα και τις λινοθήκες του νοσοκομείου μέχρι τις διακεκομμένες κουβέντες και τις βεβιασμένες κινήσεις που σταδιακά παραχωρούν τη θέση τους σε χαμόγελα συνενοχής και βλέμματα λαμπερά… Περισσότερα→

Δημήτρης Παναγόπουλος – efsyn.gr (4/5)
…ένα συγκινητικό και βαθιά ανθρώπινο έργο που αναδεικνύει τις πιο ευαίσθητες πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης… Περισσότερα→

Αχιλλέας Βασιλείου – Cinepivates (3,5/5)
…Ταινία ευαισθησίας και ομορφιάς, με μία από τις ωραιότερες ερωτικές σκηνές που είδαμε τα τελευταία χρόνια στο σινεμά γεμάτη από αγνότητα και συναίσθημα, ταινία απαλλαγμένη από κάθε είδους επιτηδευμένη τεχνική και νοηματική φόρμα, με ρυθμό λίγο πιο αργό από όσο θα θέλαμε αλλά με έναν πυρήνα γεμάτο από μπλε φως…. Περισσότερα→

Αιμίλιος Χαρμπής – Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (3/5)
…Η κοινωνική παρατήρηση και προβληματική (π.χ. ανισότητες, στεγαστικό ζήτημα) είναι παρούσες, ωστόσο η γυναικεία εμπειρία είναι αυτή που μπαίνει πραγματικά στο επίκεντρο, ενισχυμένη και από έναν ονειρικό ρομαντισμό, που θυμίζει κάτι από «Chungking Express»… Περισσότερα→

Νόρα Μαυρίδη – MOVE IT (3,5/5)
…μπορεί να μην πρωτοτυπεί θεματικά, μάς χαρίζει ωστόσο ένα δίωρο σπάνιας συναισθηματικής καθαρότητας. Σαν το δροσερό αεράκι που μπορεί να μην νιώθουμε αλλά είμαστε σίγουροι ότι φυσάει στο παραλιακό μαγαζάκι της τελευταίας σκηνής της ταινίας… Περισσότερα→

Νίνος Φένεκ Μικελίδης – Enetpress (4/5)
…Η σκηνοθέτρια προσεγγίζει τα πρόσωπα της, τόσο τις δυο νοσοκόμες όσο και το νεαρό, ερωτευμένο ζευγάρι στο παραθαλάσσιο χωριό, με ένα καθαρά ρεαλιστικό στιλ, με μια λεπτομέρεια και μια επιμονή στην καταγραφή των αισθημάτων και της όλης συμπεριφοράς τους, που μου θύμισε τις ταινίες του Σατιαζίτ Ράι… Περισσότερα→

Άκης Καπράνος – Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ
…Μιλάμε για ένα ανθρωποκεντρικό, υπαρξιακό σινεμά, που κοντοστέκεται στα βλέμματα, τις σιωπές και τις ανάσες, αλλά παράλληλα διαθέτει και μια κινηματογραφική ματιά που, πολύ συχνά, εντοπίζει στη φτώχεια μια διάσταση μαγική, έναν λυρισμό δηλαδή, που σε λούζει με το φως του… Περισσότερα→

Π.Α. – ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
…Η «ιστορία» βρίσκεται στα κάδρα της φτώχειας, στα βλέμματα των πρωταγωνιστών, στην απουσία του φωτός ή για την ακρίβεια στο βαθύ μπλε της σύνθλιψης, όμως μην περιμένετε πολλά από το μυθοπλαστικό της στοιχείο. Τούτη η ταινία διεκδικεί τον θεατή με τη λιτότητα και τον ράθυμο ρυθμό της. Είναι σινεμά παρατήρησης και σαν τέτοιο θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε… Περισσότερα→

Χάρης Αναγνωστάκης – ΑΠΕ-ΜΠΕ
… Μαγική ταινία και συνάμα μία απίστευτη μελέτη χαρακτήρων, που η φυσικότητά τους κλέβει καρδιές. Σκηνοθεσία που δίνει με την ακρίβειά της την αίσθηση ακριβούς χορογραφίας, διαλόγους που εντυπώνονται στη συνείδηση και σιωπές που συνταράσσουν… Περισσότερα→