Η Μπέιλι ζει με τον αδερφό της Χάντερ και τον πατέρα της Μπαγκ, ο οποίος τους μεγαλώνει μόνος σε μια κατάληψη στο βόρειο Κεντ. Ο Μπαγκ δεν έχει πολύ χρόνο να τους αφιερώσει. H Μπέιλι αναζητά την προσοχή και την περιπέτεια αλλού.

Bird
Δράμα
Έτος: 2024
Χώρα: Ην. Βασίλειο, ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία
Διάρκεια: 119′
Σκηνοθεσία: Andrea Arnold
Ηθοποιοί: Nykiya Adams, Franz Rogowski, Barry Keoghan
Διανομή: Cinobo
Πρεμιέρα: 28 Νοεμβρίου 2024

Πληροφορίες από τις 30ες Νύχτες Πρεμιέρας

7,2/10    (από περίπου 1200 αξιολογήσεις)

…Είναι αυτή η τρυφερή επιθετικότητα στην ταινία της Αρνολντ, αυτή που καλύπτει ένα και πολλά τραύματα, που σε κάνει να ξεχνάς τα όποια στραβοπατήματά της: στοιχεία της πλοκής που δεν είναι πειστικά. Ενα στοιχείο του φανταστικού που δεν στηρίζεται σεναριακά… Λήδα Γαλανού – FLIX (3,5/5)

…η Άρνολντ εκμεταλλεύεται για να συνδυάσει το ρεαλισμό (αυτό που συναντάμε και σε άλλους συμπατριώτες της όπως ο Κεν Λόουτς και ο Μάικ Λι), με μια λυρική, ποιητική ατμόσφαιρα στην ταινία της, που αγγίζει εκείνη των ταινιών του Τέρενς Ντέιβις… Νίνος Φένεκ Μικελιδης – Enetpress (3,5/5)

…Ανάμεσα σε σκηνές με κατακτημένη συγκίνηση βρίσκεται ένα αφηγηματικό προσχέδιο, περισσότερο μια ποιητική ιδέα για την εύθραυστη ασφάλεια ενός παιδιού παρά μια ολοκληρωμένη ταινία… Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος – LiFO (3/5)

…Kitchen sink σκληρότητα με στοιχεία ονειρικής φαντασίας εμπλουτίζουν μια τυπική ιστορία ενηλικίωσης, η οποία πίσω από τον ωμό ρεαλισμό της κρύβει ανθρωπιά και τρυφερά συναισθήματα… Χρήστος Μήτσης – αθηνόραμα (3/5)

…Δεν ανήκει στα καλύτερα φιλμ της Άρνολντ το «Bird» αλλά έχει την γοητεία του. Η Άρνολντ μετά τους ντοκιμαντερίστικους διαλογισμούς της τρυφερής «Cow» επιστρέφει στην… έδρα της – το βρετανικό περιθώριο άψογα κινηματογραφημένο- και κατασκευάζει ένα στιβαρό κοινωνικό μελόδραμα με ισχυρές δόσεις μαγικού ρεαλισμού… Κωνσταντίνος Καϊμάκης – monopoli.gr (3/5)

…ένα φιλμ με γρήγορους ρυθμούς, εξαιρετικές μουσικές επιλογές, αλλά και κάπως τραβηγμένη διάρκεια, που οδηγεί σε μια σχετική «κοιλιά» προς το τέλος της ιστορίας… Αιμίλιος Χαρμπής – Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (3/5)

…Η ταινία δεν απογειώνεται (χεχ) στα αλήθεια, και υπάρχουν στιγμές που μοιάζει σα να πήγαν όλοι σε γύρισμα χωρίς να ξέρουν τι είχαν να γυρίσουν εκείνη τη μέρα, αλλά το σύνολο λειτουργεί – αν μη τι άλλο, 100% συναισθηματικά… Θοδωρής Δημητρόπουλος – NEWS24\7 (3/5)

…δεν μπορεί παρά να εκτιμήσει κανείς την τρυφερότητα με την οποία η Άρνολντ συνεχίζει να αγκαλιάζει τους χαρακτήρες της (έστω κι αν ενίοτε παρασύρεται εδώ σε συναισθηματισμούς μάλλον ασυνήθιστους για τα δεδομένα της), αλλά και την προθυμία της να δοκιμαστεί σε νέες, ανεξερεύνητες για την ίδια, κατευθύνσεις… Θανάσης Πατσαβός – cinemagazine.gr (2,5/5)

…το σενάριο βρίθει από κλισέ του coming-of-age είδους, τόσο σε επίπεδο πλοκής, όσο και διαλόγων, με το συνολικό αποτέλεσμα να μοιάζει πολύ πιο προβλέψιμο και «στημένο» απ’ όσο θα περιμέναμε από ένα τέτοιας κοπής φιλμ… Σπύρος Δούκας – FILMY (2/5)

…Ίσως η πιο… χαμηλή πτήση στην καριέρα της Άντρεα Άρνολντ, εντελώς αδύναμη σεναριακά, με κύρια έγνοια για τα visuals και τον σχεδιασμό των soundscapes. Ακόμα και οι πιο σκληροπυρηνικοί followers της δουλειάς της θα αισθανθούν άβολα με το τελικό αποτέλεσμα… Ηλίας Φραγκούλης – FreeCinema (1,5/5)

…ο φακός της Αρνολντ καταγράφει ξανά και ξανά, με μια ανεξήγητη λαγνεία όλες τις βασανιστικές λεπτομέρειες, όλες τις στιγμές από αυτή την άθλια, κυριολεκτικά στον βούρκο, ζωή. Ποιο το νόημα; Η ώρα να γεμίζει με επαναλαμβανόμενα στιγμιότυπα εξαθλίωσης και ανάγκης για ανάσα… Γιάννης Ζουμπουλάκης – ΤΟ ΒΗΜΑ (1,5/5)

…Είναι καλή σκηνοθέτιδα η Άρνολντ, και εδώ κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα, δηλαδή να ακροβατεί ποιητικά, στα όρια πάντα ενός αιχμηρού, άκρατα ρεαλιστικού πλαισίου το οποίο και ξεπερνά. Πριονίζει όμως το κλαδί στο οποίο στέκεται, όταν αφήνει το Φανταστικό να υπαγορεύσει τις αλληγορίες της… Άκης Καπράνος – Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

…Κόβεται χίλια κομμάτια η καρδιά του θεατή που βλέπει τα παιδιά να μεγαλώνουν μόνα τους ουσιαστικά, εγκαταλειμμένα σε άθλιες συνθήκες, με γονείς μέσα στα ναρκωτικά. Κι ας παλεύει η σκηνοθέτιδα να δώσει μια στιγμή αισιοδοξίας, καταλαβαίνουμε ότι δεν οδηγεί πουθενά τούτος ο δρόμος… Π.Α. – ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

…η πλοκή δεν πείθει πάντα, το φανταστικό στοιχείο μένει αστήριχτο, η δύναμη της εικόνας δεν συμβαδίζει ορισμένες φορές από το ισχνό σενάριο. Όμως, η Άρνολντ παραμένει αισιόδοξη για όλα αυτά τα παιδιά που έρχονται στον κόσμο από καταστροφικούς γονείς και προσφέρει διεξόδους, που στηρίζονται στη νεανική φαντασία, στα όνειρα για ένα μέλλον που μας χωρούν όλους… Χάρης Αναγνωστάκης – ΑΠΕ-ΜΠΕ

…κάποια σουρεαλιστικά στοιχεία δεν μοιάζουν να συνδέονται με τη ρεαλιστική της αφήγηση. Ολο αυτό τελικά αποδυναμώνει την ταινία που μοιάζει συνεχώς να προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον ρεαλισμό και τη φαντασία δίχως να βρει ποτέ την τέλεια ισορροπία… Δημήτρης Παναγόπουλος – efsyn.gr