Μετά από ένα ατύχημα που την οδηγεί σε κώμα, η Μαρία Αλίκη, μια αποτυχημένη ηθοποιός σε αναζήτηση μεγάλων ρόλων, εισέρχεται σε μια παράλληλη πραγματικότητα. Εκεί καλείται να παίξει όλους τους πιθανούς ρόλους που θα μπορούσε να της έχει χαρίσει ο πρότερος βίος της, προκειμένου να καταλάβει ποια είναι πραγματικά και έτσι να επιστρέψει στη ζωή.

Ο νόμος του Μέρφυ
Κωμωδία
Έτος: 2024
Χώρα: Ελλάδα
Διάρκεια: 129′
Σκηνοθεσία: Άγγελος Φραντζής
Ηθοποιοί: Kάτια Γκουλιώνη, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Νίκος Κουρής, Τόνια Σωτηροπούλου, Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Θάνος Τοκάκης
Διανομή: Tanweer
Πρεμιέρα: 21 Νοεμβρίου 2024

Η νέα ταινία του Άγγελου Φραντζή, σκηνοθέτη της μεγάλης επιτυχίας «Ευτυχία».

Πληροφορίες ΕΔΩ από το 65ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Πληροφορίες από το IMDb:
Η Μαρία Αλίκη, μια αποτυχημένη ηθοποιός που αναζητά μεγάλους ρόλους, μετά από ένα θανατηφόρο (ή σχεδόν) ατύχημα, μπαίνει σε μια πραγματικότητα όπου καλείται να παίξει όλους τους πιθανούς ρόλους που θα της είχε δώσει η ζωή αν είχε κάνει διαφορετικές επιλογές. Έχει λιώσει, πέθανε ή ονειρεύεται; Προσπαθώντας να καταλάβει τι της συμβαίνει και επίσης προσπαθώντας να βρει τη διέξοδο στην πραγματική της ζωή, η Μαρία Αλίκη προσπαθεί να χωρέσει σε ρόλους που άλλοι φαίνεται να έχουν σχεδιάσει για εκείνη. Αλλά ποιοι είναι οι άνθρωποι που σχεδιάζουν αυτά τα μέρη; Ποιος σχεδιάζει τη δική της ζωή και ποιος είναι ο ρόλος που θα της ταίριαζε πραγματικά; Το πιο σημαντικό: θέλει να επιστρέψει; Υπάρχει κάτι που αγαπά στη ζωή της; Σε ένα ταξίδι αυτο-ανακάλυψης, με πολλές ανατροπές, η Μαρία Αλίκη θα έρθει αντιμέτωπη με τον εαυτό της και θα κληθεί να απαντήσει στο ουσιαστικό ερώτημα: «Να είσαι ή να μην είσαι;» Τελικά, ποια είναι πραγματικά η Μαρία Αλίκη και πώς μπορεί να βρει το δρόμο της επιστροφής στη ζωή; (Μετάφραση: DeepL)

-/10    (από περίπου – αξιολογήσεις)

…Εκεί που πολλοί φερέλπιδες σκηνοθέτες αναμετρήθηκαν με το θηρίο της ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής και απέτυχαν, περισσότερο από συχνά χωρίς δική τους υπαιτιότητα, ο Φραντζής παραδίδει έναν μονόκερω που οφείλει να βρει την αποδοχή που του αξίζει… Ορέστης Μαλτέζος – FILMY (4/5)

…ένας άνδρας σκηνοθέτης, δημιουργός, καλλιτέχνης που νιώθει την αναγκαιότητα να εκφράσει τους δικούς του μύχιους προβληματισμούς, να δώσει φωνή στις πιο επώδυνες αναρωτήσεις του, να προσπαθήσει να απαντήσει στην εκκωφαντική σιωπή των υπαρξιακών μας αδιέξοδων, επιλέγει ο «άνθρωπος ηχείο» να είναι μια γυναίκα. Μοιάζει απλό, οριακά αυτονόητο, αλλά δεν είναι καθόλου… Πόλυ Λυκούργου – FLIX (3/5)

…Με οδηγό το τελευταίο μας καταφύγιο, το απελευθερωτικό χιούμορ, στήνει έναν «χαμένο παράδεισο» για όσα «μπράβο» δεν ακούσαμε ποτέ και στο φινάλε ενορχηστρώνει μία ομάδα ανθρώπων που χορεύουν και τραγουδούν ως αντίδοτο στη θλίψη… Πάνος Γκένας – cinemagazine.gr (3/5)

…σου δίνει την εντύπωση ότι όσοι δούλεψαν πάνω της, θα πρέπει να ένιωθαν ότι βρίσκονταν σε έναν απέραντο παιχνιδότοπο, όπου μπορούσαν να κάνουν κυριολεκτικά ότι περνούσε από το μυαλό τους. Και αυτό, σήμερα, θέλει κότσια για να το κάνεις, πόσο μάλλον σε μια κάθε άλλο παρά φτηνή παραγωγή και δη ελληνική… Γιάννης Ζουμπουλάκης – ΤΟ ΒΗΜΑ (3/5)

..Εντυπωσιακή κατασκευή, προορισμένη για mainstream μαζικό σουξέ, μα με «ψυχή» και λέγειν… art-house κυκλώματος. Σίγουρα δεν έχουμε ξαναδεί κάτι παρόμοιο στο ελληνικό σινεμά, όπως σίγουρα αμφιλεγόμενο είναι και το που ακριβώς απευθύνεται… Ηλίας Φραγκούλης – FreeCinema (2,5/5)

…Ακόμα κι όταν αστοχεί ή όταν φρενάρει μπροστά σε κάποιο αδιέξοδο, η ταινία του Φραντζή συνεχίζει χωρίς να χάσει φόρα ή ενθουσιασμό ή πίστη… Θοδωρής Δημητρόπουλος – NEWS24\7 (2,5/5)

…η πληθωρικότητα, ωστόσο, είναι τελικά που παρασύρει το φιλμ, οδηγώντας το στην επανάληψη. Τόσο σεναριακή (δεν είναι λίγες οι σεκάνς που πλατειάζουν) όσο και συμβολική, αφού αποσαφηνίζεται από νωρίς ο σκοπός και η αναπόφευκτη κατάληξη αυτής της οδύσσειας. Στοιχεία που αποδυναμώνουν τον συναισθηματικό αντίκτυπο ενός έργου που, ωστόσο, δεν χάνει ποτέ το χειροπιαστό πάθος του… Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος – αθηνόραμα (2,5/5)

…σε γενικές γραμμές ο Φραντζής τα καταφέρνει με αποτέλεσμα το αυτοαναφορικό όραμα του, που είναι κυρίως ένα γράμμα αγάπης προς το ίδιο το μέσον του σινεμά, να διαθέτει και κινηματογραφική χάρη και συναισθηματική ένταση… Κωνσταντίνος Καϊμάκης – monopoli.gr (2,5/5)

…Ολα αυτά παρουσιάζονται με συχνά απολαυστικό μαύρο χιούμορ, έξυπνα ευρήματα σαν αυτό με τον Νίκο Κουρή που υποδύεται τον… εαυτό του και μια υπέροχη ερμηνεία της Γκουλιώνη. Από την άλλη, εκείνο που δεν μπορεί να αγνοηθεί είναι το τελικό εικοσάλεπτο, όπου το φιλμ μετατρέπεται ουσιαστικά σε μιούζικαλ, επιλογή τολμηρή αλλά εκ του αποτελέσματος μάλλον αποτυχημένη… Αιμίλιος Χαρμπής – Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (2,5/5)

…μια γοργή, screwball σάτιρα στα κόκκινα για τους (πολλαπλούς, σαν εγκεφαλικά) ρόλους μιας γυναίκας σε ένα χαοτικό πολυσύμπαν επώδυνων προκαταλήψεων και άπιαστης ευτυχίας που συχνά διασκεδάζει με χιούμορ και επινοήσεις το ψυχαναλυτικό εκτόπισμα των τραυμάτων που εξερευνά, κι άλλοτε χάνει τις αισθήσεις της από το βάρος τους και την πολυπρισματική δομή της ταινίας… Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος – LiFO (2/5)

…Ο Κάρολος Ντίκενς συναντά τον Φρόιντ σε μια ρετροσπεκτίβα του Νίκου Παναγιωτόπουλου, όχι πως απουσιάζουν δάνεια και από την αμερικάνικη screwball κωμωδία σε ένα φιλμ που ακολουθεί μεν την εσωστρεφή πορεία της ηρωίδας, αλλά, για λόγους ισορροπίας, την «ανοίγει» μέσω μιας αφήγησης που εκτροχιάζεται… βάσει σχεδίου… Άκης Καπράνος – Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

…Πολυεπίπεδη παραγωγή, απαιτητικά πλάνα, με δύσκολη εκτέλεση, σκηνικά, κοστούμια, εφέ μοιάζουν σαν βγαλμένα από παραμύθι για τα ελληνικά δεδομένα, αλλά ακόμα και οι διαφορετικής υφής σκηνοθετικές γραμμές που φτάνουν έως το μιούζικαλ δυσκολεύουν τελικά τον θεατή, που δεν ξέρει με ποιον ρόλο να ταυτιστεί… Π.Α. – ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

…διαθέτει μία ενδιαφέρουσα αρχική ιδέα και αρκετές ξεκαρδιστικές σκηνές, αλλά μετά από ένα σημείο δείχνει να επαναλαμβάνεται, να αγκομαχά, ξεμένοντας από δυνάμεις και χωρίς να τη βοηθά το σενάριο… Χάρης Αναγνωστάκης – ΑΠΕ-ΜΠΕ

…Η ταινία είναι αδύνατο να μη σε παρασύρει στον κόσμο της: άλλοτε σε πνίγει και άλλοτε σε κάνει να δείχνεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη με το δάχτυλο και να γελάς… Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος – ERTNEWS