Ένας επιτυχημένος σαραντάρης ισραηλινός σκηνοθέτης ταξιδεύει σε ένα απομακρυσμένο χωριό στην έρημο, για να παρουσιάσει την ταινία του. Εκεί θα συναντήσει τη Γιαχαλόμ, μία υπάλληλο του Υπουργείου Πολιτισμού και θα έρθει αντιμέτωπος με δύο εκ των προτέρων χαμένες μάχες: τον θάνατο της ελευθερίας στην πατρίδα του, και τον θάνατο της μητέρας του.

Το γόνατο της Άχεντ – Ha’berech – Aheds Knee
Δράμα
Έτος: 2021
Χώρα: Ισραήλ, Γαλλία, Γερμανία
Διάρκεια: 109′
Σκηνοθεσία: Ναντάβ Λαπίντ
Ηθοποιοί: Αβσαλόμ Πολάκ, Νουρ Φιμπάκ
Διανομή: Weird Wave
Πρεμιέρα: 14 Νοεμβρίου 2024

Βραβείο Επιτροπής, Φεστιβάλ Καννών 2021

Περισσότερες πληροφορίες από την Weird Wave

6,2/10    (από περίπου 1500 αξιολογήσεις)

…Ο Λαπίντ καταφέρνει να δημιουργήσει ένα δικό του στιλ, με σκηνές δοσμένες με χιούμορ και σατιρική διάθεση, με την κάμερα να κινείται διαρκώς γύρω από τα πρόσωπα αλλα και στους φυσικούς χώρους, που ξέρει να εκμεταλλεύεται δραματουργικά… Νίνος Φένεκ Μικελιδης – Enetpress (3,5/5)

…πολιτικά καταγγελτικό και προσωπικά εξομολογητικό σινεμά, που όμως πνίγεται στην στυλιστική επιτήδευση και τον σκηνοθετικό ναρκισσισμό… Πόλυ Λυκούργου – FLIX (2/5)

…Φορμαλιστική επίδειξη που κάποια στιγμή φορτσάρει, και αναδεικνύεται σχετικά, ως ταινία δριμύτατης καταγγελίας… Ηλίας Δημόπουλος – cinemagazine (2/5)

…Σπαρακτική όσο και επιτηδευμένη στιλιστικά εξομολόγηση ενός καλλιτέχνη, παγιδευμένου ανάμεσα στα προσωπικά αδιέξοδα και τον εθνικιστικό κομφορμισμό… Χρήστος Μήτσης – αθηνόραμα (2/5)

…ο Ισραηλινός Ναντάβ Λαπίντ – Χρυσή Άρκτος στο φεστιβάλ Βερολίνου για την ταινία «Συνώνυμα» – αποπειράθηκε μια εστέτ κατασκευή που κάπως αμήχανα προσπαθεί να συνδέσει τον υπαρξιακό στοχασμό με την ταινία – κατηγορώ προς το ισραηλινό κράτος… Γιάννης Ζουμπουλάκης – TO BHMA (2/5)

…Αλληγορία υπαρξιακής καλλιτεχνικής αναζήτησης εν μέσω κριτικής για την προβληματική κατάσταση της ελευθερίας του λόγου στο Ισραήλ, που αν και μπαίνει με χίλια αφήνοντας υποσχέσεις, κάπου μένει από καύσιμα, στρέφοντας το βλέμμα όχι προς την (μόνιμα) ταραγμένη πολιτική κατάσταση της περιοχής, αλλά προς… τον σκηνοθέτη της… Νίκος Παλάτος – freecinema (1,5/5)

…Η ταινία αυτή είναι μια σταγόνα στον ωκεανό, όταν συνάδελφοι του Λαπίντ παίρνουν ξεκάθαρη θέση για τη γενοκτονία και φεύγουν από τη χώρα τους για να μπορούν να κάνουν ταινίες όπως τις θέλουν, να μας παρουσιάζει απλώς την παράμετρο της φίμωσης των καλλιτεχνών και μάλιστα με συμπαραγωγή του κράτους του Ισραήλ… Π.Α. – Ριζοσπάστης

…Οσο προχωράει η ταινία και φτάνουμε προς το τέλος, με μια μελοδραματική σεκάνς που δεν έχει θέση στην αφήγηση, τόσο ενισχύεται η αίσθηση ότι ο πολιτικός σχολιασμός είναι ημιτελής, όπως και όλο το εγχείρημα του σκηνοθέτη… Δημήτρης Παναγόπουλος – efsyn.gr

…Επίκαιρο, αν μη τι άλλο, το φιλμ , ακολουθεί μια «ντοκιμαντερίστικη», νευρώδη γραφή για να αποτυπώσει τον θυμό του ήρωα, αλλά και την αδιέξοδη προσπάθεια ενός ολόκληρου κόσμου να αντισταθεί στη λαίλαπα της λογοκρισίας και του ολοκληρωτισμού… Κωνσταντίνος Καϊμάκης – athensvoice.gr

…Ο Λαπίντ, έχοντας το ταλέντο, θα δημιουργήσει με ένα δικό του στιλ, μια σατιρική ταινία, που φτάνει στα όρια του σουρεαλισμού, με την κάμερά του να είναι σε κίνηση συνεχώς, γύρω από πρόσωπα και φυσικούς χώρους, αυτούς της αχανής ερήμου, που εντάσσει στη δραματουργία του, αναδεικνύοντας ότι οι φωνές απόγνωσης του ήρωά του δεν χάνονται στην ξεραΐλα ενός τόπου, που δύσκολα μπορούν να ανθίσουν στοιχειώδεις ανθρώπινες αξίες…. Χάρης Αναγνωστάκης – amna.gr

…Μια τσιμπιά περισσότερο χάος, κάνει το γόνατο της Αχεντ να τρικλίζει περισσότερο από την ελαφρά αστάθεια που θα έκανε το δράμα της πιο εγκάρδιο. Είναι ωραίο όμως που ο δημιουργός επέλεξε με ραγισμένα γόνατα να μην πάει από τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο της αφήγησης… Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος – Ertnews