Σάμιουελ Μπέκετ, εμβληματικός Ιρλανδός συγγραφέας, θεατρικός σκηνοθέτης και ποιητής, νομπελίστας, παριζιάνος μπον βιβέρ, αγωνιστής της γαλλικής αντίστασης, διανοούμενος, άπιστος σύζυγος, μοναχικός… Έγινε ευρύτερα γνωστός για τα περιβόητα έργα του Περιμένοντας τον Γκοντό και Τέλος Παιχνιδιού. Η ταινία ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΕΚΕΤ αποτελεί μια σαρωτική αφήγηση της πολυδιάστατης ζωής του Μπέκετ, μια ασυνήθιστη βιογραφία, καθώς η ανασκόπηση γίνεται μέσα από το πρίσμα των σφαλμάτων του και περιστρέφεται γύρω από τις σημαντικότερες σχέσεις του, κυρίως με τις γυναίκες που τον αγάπησαν, αλλά που ο ίδιος ένιωθε ότι είχε αδικήσει…
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Χορεύοντας με τον Μπέκετ – Dance First
Δράμα, Βιογραφία
Έτος: 2023
Χώρα: Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ
Διάρκεια: 96′
Σκηνοθεσία: James Marsh
Ηθοποιοί: Aidan Gillen, Gabriel Byrne, Robert Aramayo, Bronagh Gallagher
Διανομή: Filmtrade – Tanweer
Πρεμιέρα: 4 Απριλίου 2024

6,4/10    (από 258 αξιολογήσεις)

Διαβάστε ΕΔΩ τις κριτικές των ελληνικών ΜΜΕ για την ταινία (από το yourate.gr).

…η ταινία έχει μια χάρη στην αφαιρετικότητα και στην (πώς αλλιώς;) στακάτη φτιαξιά της. Ο λόγος δεν γίνεται βαρύς, αλλά είναι πολύ συχνά φιλοσοφικός. Η περιεκτικότητα σε λιτούς εκφραστικούς όγκους είναι ίδιον μιας μορφής ευφυΐας, όπως η (ίσως ανάγωγη) ικανότητα για ακριβολογία στα συναισθήματα είναι ελευθερία. Ο Μπέκετ του Φόρσαϊθ, του Μαρς, του Μπερν και του Ο’ Σέι έχει μια ευθύτητα προς τα έξω, γιατί οι ενδότερες πιέσεις δεν του αφήνουν περιθώριο χρονοτριβής. Δεν είναι απαραίτητα συμπαθής, είναι όμως (για να κλέψω τον Γουέλς) «some kind of man». Δεν θα μάθουμε τίποτα για την δημιουργική διαδικασία, θα πέσει όμως φως σε γενεσιουργά της αίτια και στο μυαλό του δημιουργού. Νομίζω αρκεί. Ειδική μνεία εδώ και στο 10/10 κάστινγκ των υποστηρικτικών ρόλων, αφού ιδίως τους γονείς του Μπέκετ με δυο σκηνές δεν τους ξεχνάς ποτέ, ενώ και με την συμβία του Τζόις (Μπρόνα Γκάλαχερ γεια σου, σαν χθες από τους «Commitments» κι ας σε έχουμε δει σε κάμποσα έκτοτε) αισθάνεσαι με σαρκαστική οξύτητα την μοναξιά του πνευματικού ανάμεσα σε πρακτικούς λύτες καθημερινότητας.
Μπορούσε να είναι αλλιώς το έργο; Μπορούσε να μπλεχτεί σε λεκτικές ακροβασίες, βύθιση στην υπαρξιστική απελπισία του συγγραφέα, ή ενατένιση μιας θεοσκότεινης απουσίας νοήματος; Μπορούσε. Μπορούσε επίσης να πυκνώσει με τις δεκάδες επιτηδευμένες πινελιές των biopics, που για να φωτίσουν μια προσωπικότητα τελικά την συσκοτίζουν, όντας τελικά ένα κινηματογραφικό λίφτινγκ όπου όλες οι φυσιογνωμίες τελικά…μοιάζουν. Μπορούσε και να μην παίξει σαν τυπικό biopic γενικώς, ένα είδος σχεδόν σκοτωμένο από χέρι σήμερα, για να έχει ίσως ένα κριτικό βεληνεκές. Μπορούσε, μάλλον. Δεν θα ήταν απαραίτητα καλύτερο.
Έτσι όπως είναι, φουλ βρετανικό, αψύ και με μια σοφία κρυμμένη στην «τυπικά καλοφτιαγμένη παραγωγή», όχι μόνο φτιάχνει έναν κόσμο, ιστορικού πλαισίου αλλά και νοερό, αλλά προετοιμάζει με τον πιο οφθαλμοφανή τρόπο μια τελική σεκάνς (κι ένα τελικό πλάνο) που αν το καλλιτεχνικό βεληνεκές της ήταν μεγαλύτερο, όλο και κάποιος θα το συγγένευε με τον «Πολίτη Κέιν». Μόνο που εκεί το twist ήταν ένα σπουδαίο παιχνίδι του σινεμά που λέει στον θεατή του ότι στο τέλος μιας ταινίας γνωρίζει περισσότερα από τους πρωταγωνιστές της. Εδώ, βρετανικά λιτά, φανερώνεται για μια στιγμή, αν και πλήρως συνταρακτικά, η ανθρώπινη ουσία πίσω από τις σύνθετες (ή αγωνιωδώς απλές) καλλιτεχνικές κατασκευές. – Ηλίας Δημόπουλος (cinemagazine.gr) 3,5/5
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.

Μια βιογραφική ταινία για τον Σάμιουελ Μπέκετ που βασίζεται και περιστρέφεται γύρω από τη γοητευτικά στιβαρή ερμηνεία του Γκάμπριελ Μπερν και αναπτύσσει με πειθώ μια σειρά γεγονότων από τη ζωή του συγγραφέα – από την παιδική του ηλικία έως τα γηρατειά. Οι σκληροπυρηνικοί θαυμαστές του Παριζιάνου μπον βιβέρ ίσως να θεωρήσουν το «Dance first» ως μια αιρετική απομυθοποίηση μιας υπερφίαλης λογοτεχνικής θεότητας. Η ταινία, η οποία είναι σε μεγάλο βαθμό γυρισμένη σε ασπρόμαυρο, ξεκινά στη Στοκχόλμη το 1969, στην τελετή όπου ο Μπέκετ θα παραλάβει το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Καθισμένος δίπλα στη σύζυγό του, μουρμουρίζει: «Τι καταστροφή» και στη συνέχεια βαδίζει προς τη σκηνή. Αντί να εκφωνήσει ομιλία, ανεβαίνει μια σκάλα και συνομιλεί με τον εαυτό του και συλλογίζεται να δώσει τα χρήματα του βραβείου ως εξιλέωση σε κάποιον που έχει αδικήσει στη ζωή του – αλλά σε ποιον; Ο Μπερν εμβαθύνει στην ψυχολογία του Ιρλανδού συγγραφέα και θεατρικού δραματουργού και ο σκηνοθέτης της ταινίας «Η θεωρία των πάντων» εξερευνά το πώς αντιμετώπισε τις καλλιτεχνικές αποτυχίες αλλά και την ιδιαίτερη συναισθηματική εξάρτηση που είχε με τη σύντροφο ζωής, τη Σουζάν, σε ένα αποτέλεσμα που στέκεται ανάμεσα σε ακαδημαϊκό δράμα και σε διανοουμενίστικο φόρο τιμής στο «Περιμένοντας τον Γκοντό». Ξεχωρίζει ο καλογραμμένος ρόλος του Τζέιμς Τζόις και η άνιση σχέση επιρροής και εξουσίας του με τον νεαρό βοηθό και μεταφραστή του στο προπολεμικό Παρίσι. – Ανδρέας Κύρκος (Η ΑΥΓΗ) 2,5/5
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.

Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία (δημοσιεύματα, συνεντεύξεις, δελτία τύπου, φωτογραφίες, παραλειπόμενα, ΟΛΕΣ οι ΠΛΗΡΕΙΣ κριτικές κ.α.) δημοσιεύονται στο n7t.movie.blog. Πρόσβαση στις πληροφορίες αυτές έχει, για λόγους copyright, μόνο ο διαχειριστής της 7ης Τέχνης, με χρήση των κωδικών του.