Ενώ εξετάζει το παγκόσμιο φαινόμενο της κάστας και των σκοτεινών επιπτώσεων στην κοινωνία, μια δημοσιογράφος αντιμετωπίζει ανυπολόγιστη προσωπική απώλεια και αποκαλύπτει την ομορφιά της ανθρώπινης αντοχής.

Καταγωγή – Origin
Δράμα, Ιστορική
Έτος: 2023
Χώρα: ΗΠΑ
Διάρκεια: 141′
Σκηνοθεσία: Άβα ΝτιΒερνέ
Ηθοποιοί: Ονζανί Έλις-Τέιλορ, Τζον Μπέρνθαλ, Βέρα Φαρμίγκα, Νικ Όφερμαν, Μπλερ Άντεργουντ
Διανομή: NEO Films
Πρεμιέρα: 4 Απριλίου 2024

7,2/10    (από περίπου 3900 αξιολογήσεις)

Διαβάστε ΕΔΩ τις κριτικές των ελληνικών ΜΜΕ για την ταινία (από το yourate.gr).

…ξεκινά από την αληθινή ιστορία της δημοσιογράφου Ίζαμπελ Γουίλκερσον καθώς, μετά από ένα τραγικό συμβάν, εξετάζει τον ρατσισμό στις ΗΠΑ υπό ένα πιο διεθνές πρίσμα, ως μια πτυχή δηλαδή του παγκόσμιου φαινομένου της κάστας – ανθρώπων που τοποθετούνται ως υποδεέστεροι, με διάφορους τρόπους, σε διαφορετικούς τόπους και χρονικές στιγμές της Ιστορίας, φτάνοντας από τις ΗΠΑ ως την Ινδία, κι από το σήμερα ως τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ενώ η συναρπαστική κινηματογράφιση σφίζει από νεύρο (και μια υποβόσκουσα οργή), ταυτόχρονα εδώ αρθρώνεται μια διαλεκτική που δεν έχει ξανακουστεί με τόση καθαρότητα και ψυχραιμία στο μοντέρνο αμερικάνικο σινεμά. Είναι ένα θέμα «καυτό» και δύσκολο στο χειρισμό του, αλλά τίποτα δεν σε «πετάει» έξω, και είναι επίτευγμα αυτό. – Άκης Καπράνος (naftemporiki.gr)
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.

..Κάτω από τη σκιά της βαρυσήμαντης φωνής της ηγερίας της αφροαμερικανικής λογοτεχνίας Τόνι Μόρισον (της μοναδικής γυναίκας που η Φραν Λίμποουιτς έχει χαρακτηρίσει σοφή ανάμεσα στους ευφυείς), η Έιβα ντι Βερνέι παρακολουθεί το νήμα της περίπλοκης σκέψης καθώς και την ίδια την πορεία της Ίζαμπελ Γουίλκερσον, ουσιαστικά ιχνογραφώντας τη διαδικασία της συγγραφής του ευπώλητου και διακεκριμένου βιβλίου της Caste: Τhe οrigin of our discontents. Σίγουρα, η Καταγωγή είναι πολλά παραπάνω από μια απλή βιογραφία: ενσωματώνοντας τη σημασία και τη δυναμική της οικογένειας της Γουίλκερσον, από την παθητική ευγένεια της γηραιάς μητέρας της και τη γήινη επίδραση της αγαπημένης της εξαδέλφης ως την υποστηρικτική αγάπη του συζύγου της, εξερευνά τη δυσθυμία μιας δημιουργού μπροστά στην ευθύνη ενός σπουδαίου, αλλά μετέωρου συμπεράσματος και παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον όποτε ψάχνει με αγωνία και ενσυναίσθηση να το βρει, στα χρονικά περάσματα των κρίσιμων γεγονότων και στο πρόσωπο της Ονζανού Έλις-Τέιλορ. Η ίδια η πηγή του έργου, δηλαδή η κάστα ως ένα συστήματος που υποβαθμίζει και ισοπεδώνει με μεθόδευση και δόλο ολόκληρες φυλές, είναι το συναρπαστικό κομμάτι της ταινίας, ακόμη κι αν ελέγχονται η ακρίβεια και η ορθότητά του – άλλωστε είναι εξαιρετικά δύσκολο να τεκμηριώσει ο οποιοσδήποτε σκέψεις που έχουν μια ιστορική βάση, αλλά δεν αποδεικνύονται πλήρως. Η τάση της δημιουργού του Σέλμα για σεμιναριακό σινεμά σκεπάζει συχνά τη ροή της ταινίας – στο μεγαλύτερο μέρος της Καταγωγής είμαστε σίγουροι πως μαθαίνουμε κάτι σημαντικό και πολιτικά επιμορφωτικό, φτιαγμένο με τρόπο που να περνάει σε θεατές που ίσως δεν θα το έβλεπαν σε μορφή ντοκιμαντέρ ή δεν θα το διάβαζαν ποτέ. Έξυπνη και έμπειρη κινηματογραφίστρια, η Ντι Βερνέι γνωρίζει τις παγίδες και διακόπτει τη γενίκευση με συγκίνηση και «ανθρώπινες» κουβέντες, π.χ. τη στιγμή που η Ίζαμπελ υπενθυμίζει πως αν κάποτε θεωρούσαν τους μαύρους ζώα, γιατί τους εμπιστεύονταν την ασφάλεια και την ανατροφή των παιδιών τους; Ωστόσο, ένα φιλμ συγκαλυμμένου διδακτισμού ροκανίζει σημαντικά τη δύναμη της υψιπετούς ιδέας του. – Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος (Lifo) 2,5/5
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.

…ο ότι η Ντουβερνέι μας κουνάει το δάχτυλο δεν είναι η μεγαλύτερη αντίρρηση που έχουμε σχετικά με τη «Καταγωγή».
Αυτή εντοπίζεται στην ίδια τη θεωρία, για δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος είναι πως δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε το ότι αποτελεί προϊόν κάποιου είδους εσωτερικής κατανάλωσης, καθώς δεν διανοείται να υπάρχει άνθρωπος στην Ελλάδα ας πούμε, που θα επιλέξει να δει την εν λόγω ταινία και δεν έχει καταλάβει απ’ την ώρα που περπάτησε πως ό,τι ονομάζουμε ρατσισμό στο βαθύτατα ρατσιστικό έθνος μας ξεπερνά κατά πολύ το χρώμα του δέρματος. Όπως και το ότι η Γη δεν ξεκίνησε να γυρίζει το 1776. Ο δεύτερος λόγος εντοπίζεται στα επιχειρήματα και την ανάπτυξη τους, τα οποία μιας και παίζουμε με δύσκολες λέξεις, δεν συνιστούν θεωρία αφού παραλείπουν πολλές απαντήσεις από τα βασικά ζητήματα. Η «Καταγωγή» είναι ένα έργο που χάρη στη σκηνοθετική αύρα της Ντουβερνέι (εδώ στην πιο πολυεπίπεδη και πολύπλοκη δουλειά της) καταφέρνει να έχει ορμή παρά την υπερανάλυση, να συγκινεί παρά την καταφανή επίκληση στο συναίσθημα, να διατηρεί το ενδιαφέρον παρά το ότι μένει στο σκελετό και τη σκαλέτα των κεφαλαίων ενός αναγνωρισμένου μπεστ σέλλερ. Μέχρι την κατακλείδα του όμως έχεο καταφέρει να εξηγήσει τα μίνιμουμ απ’ όσα το απασχολούν. Εννοούμε π.χ. (κλείνοντας το μάτι) ή κάποιος πρέπει να φταίει για τις κάστες ή είναι θέμα τυχαιότητας και κοινωνικής ωρίμανσης. Δεν γνωρίζω το περιεχόμενο του βιβλίου, αλλά το φιλμικό του αντίστοιχο μοιάζει με μια στιγμή επιφοίτησης, μια συνειδητοποίηση με στόχο την ενδυνάμωση και τίποτα παραπάνω.
Κι αν το αντεπιχείρημα σ’ όλα αυτά είναι ότι «κάποιος έπρεπε να τα πει», μια ευχή για το φινάλε. Όχι ότι κάνουμε τους έξυπνους αλλά, τι θα γινόταν αν υπήρχε μια ας πούμε ενοποιημένη θεωρία από τις αντίστοιχες διδαχές των Εβραιο-Γερμανών φιλοσόφων που επικαλείται η ίδια η συγγραφέας στην ταινία. Που κοινωνικά και πολιτικά το φάσμα της δικής της καταγωγής της θα κάλυπτε 180 μοίρες από τα αριστερά στα δεξιά κι από το ζενίθ μέχρι το ναδίρ των κοινωνικών στρωμάτων. Και που παρά το ότι η ανάπτυξή της διακόπηκε βίαια από γεγονότα που αναφέρονται με τον πλέον γλαφυρό τρόπο απ’ τη σκηνοθέτη, τα διασωθέντα θραύσματά της εξακολουθούν να είναι απείρως πιο διεισδυτικά κι εφαρμόσιμα σε κάθε βαθμίδα της κοινωνικής μας ζωής. Από το προσωπικό συναίσθημα που επικαλείται εδώ η Ντουβερνέι για να της βγει ταινία, μέχρι την ιδέα του τυράννου και του ισχυρού που καρπώνεται κάθε ανισότητα. Θα ήταν άσχημα δηλαδή; Μην γελιέστε από τις σχεδόν δυόμισι ώρες ακαδημαϊκού κουβεντολογιού και κινηματογραφημένων slides, η «Καταγωγή» είναι ένα φιλμ για τους πνευματικά οκνηρούς. Τουλάχιστον αυτοί θα βρουν το δάσκαλό τους για την εισαγωγή σε ένα διαχρονικό κοινωνικό ζήτημα. – Θοδωρής Καραμανώλης (cinemagazine.gr) 1/5
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.

Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία (δημοσιεύματα, συνεντεύξεις, δελτία τύπου, φωτογραφίες, παραλειπόμενα, ΟΛΕΣ οι ΠΛΗΡΕΙΣ κριτικές κ.α.) δημοσιεύονται στο n7t.movie.blog. Πρόσβαση στις πληροφορίες αυτές έχει, για λόγους copyright, μόνο ο διαχειριστής της 7ης Τέχνης, με χρήση των κωδικών του.