Στη Χιλή του τέλους του 19ου αιώνα, τρεις ιππείς προσλαμβάνονται από έναν πλούσιο γαιοκτήμονα για να σημειώσουν την περίμετρο της εκτεταμένης περιουσίας του. Σύντομα, όμως, αυτή η διοικητική αποστολή θα μετατραπεί σ’ ένα αιματοβαμμένο κυνήγι των ιθαγενών της περιοχής.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Οι Άποικοι – Los Colonos – The Settlers
Δράμα, Ιστορική, Περιπέτεια
Έτος: 2023
Χώρα: Χιλή, Αργεντινή, Ηνωμένο Βασίλειο, Ταϊβάν, Γαλλία, Δανία, Σουηδία, Γερμανία, ΗΠΑ
Διάρκεια: 97′
Σκηνοθεσία: Φελίπε Γκάλβες
Ηθοποιοί: Mark Stanley, Camilo Arancibia, Benjamín Westfall, Alfredo Castro
Διανομή: Danaos Films
Πρεμιέρα: 21 Μαρτίου 2024

7,1/10    (από περίπου 1100 αξιολογήσεις)

Διαβάστε ΕΔΩ τις κριτικές των ελληνικών ΜΜΕ για την ταινία (από το yourate.gr).

«Οι άποικοι» του Φελίπε Γκάλβες ξεκινούν με μια ρήση του Τόμας Μορ: «Τα πρόβατα σας, είναι τόσο αδηφάγα, που καταβροχθίζουν και τους ίδιους τους άντρες». To απόσπασμα προέρχεται από την περιβόητη «Ουτοπία» του, που εκδόθηκε το 1516, λίγα χρόνια πριν την εκτέλεση του από τον Ερρίκο τον Όγδοο. Στο βιβλίο αυτό, ο Μορ ανέπτυξε τη θεωρία του για μια κοινωνία ιδανική, απαλλαγμένη από ανισότητες, αναπτύσσοντας όμως και τις επιφυλάξεις του, μεταθέτοντας την πραγμάτωση της σε ένα μέλλον όπου «όλοι οι άνθρωποι θα είναι πια καλοί». Σχεδόν όλοι όμως στο φιλμ του Γκάλβες είναι, με τον τρόπο τους, ένοχοι – και οι κατακτητές, αλλά και οι συνένοχοι κατακτημένοι. Η ιστορία μας διαδραματίζεται στη Χιλή, στα τέλη του 19ου αιώνα, όπου ένας βρετανός υπολοχαγός, ένας Αμερικανός πιστολάς και ένας ιθαγενής, αναλαμβάνουν την «εκκαθάριση» μιας τεράστιας έκτασης για λογαριασμό ενός πλούσιου γαιοκτήμονα – που καταλήγει σε λουτρό αίματος με αιφνιδιαστικές ανατροπές. Και ο σκηνοθέτης στήνει αρχετυπικά τους χαρακτήρες του, με την καθαρότητα ενός παλιού, βωβού γουέστερν (δεν είναι διόλου τυχαίο που η ταινία του κλείνει όπως κλείνει), επιλέγοντας όμως τη φιλμική αρετή του παλιού τεκνικολόρ: Η εντυπωσιακή φωτογραφία παραπέμπει στις κορυφαίες στιγμές του Τζον Φορντ, όμως στο κινηματογραφικό κοκτέιλ του Γκάλβες χωρά και ο Βέρνερ Χέρτζοκ, αλλά και το μυστικιστικό σινεμά του Μιγκέλ Γκομέζ – και οι νεωτερισμοί δεν σταματούν εδώ, αλλά επεκτείνονται και στην ηχητική μπάντα, όπου επικές συμφωνικές φράσεις εναλλάσσονται με ηλεκτρονικές κακοφωνίες. Το μάθημα ιστορίας που παραδίδεται εδώ είναι πολύτιμο, αλλά πιο πολύτιμο είναι αυτό που οι «Άποικοι» επιχειρούν σε επίπεδο κινηματογραφικό: Να πάρουν δηλαδή την κάμερα του γουέστερν από τα χέρια του Δυτικού κατακτητή, για να δούμε κι εμείς ένα «νέο» γουέστερν, μέσα από το βλέμμα του άλλου, θεαματικό, ψυχαγωγικό, βίαιο και πικρά αληθινό. – Άκης Καπράνος (naftemporiki.gr)

…«Οι Άποικοι» είναι αποτέλεσμα μακράς έρευνας και προετοιμασίας, άποψη που ενισχύεται κι από τα όσα παρατίθενται στο φινάλε, ως τεκμήρια της αυθεντικότητας των εικόνων και των παραστάσεων. Ο Γκάλβες, που παρότι πρωτοεμφανιζόμενος μόνο άπειρο δεν τον λες (οι vintage οπαδοί των Νυχτών Πρεμιέρας ίσως θυμούνται το «Raptor» που είχε προβληθεί στις «Μικρές Ιστορίες»), οραματίζεται την γενοκτονία ως υπερούσιο μυστήριο χωρισμένο σε κεφάλαια, σαν μια βουβή τελετουργία στο τέλος του κόσμου που αποκαλύπτει την αλαζονεία της αποικιοκρατίας σε όλη της τη φρίκη. Έχει πλαισιώσει αυτό το μυστήριο με μια προσχηματική, αλλά διόλου πρόχειρη πλοκή που προκαλεί συνεχώς τις ισορροπίες στο τρίγωνο των αντι-ηρώων που οδηγούν τη δράση. Σ’ αυτή περιλαμβάνονται στιγμές απ’ τα εικονογραφημένα κλασικά του γουέστερν, αναπάντεχες συναντήσεις στην άκρη της Γης, παιχνίδια εξουσίας αλλά και ένας επεξηγηματικός σ’ ό,τι έχει να κάνει με τις προθέσεις του επίλογος, όπου ο Μενέντεζ, αναγνωρισμένος πια ως ένας απ’ τους βασικούς υπαίτιους της γενοκτονίας, πρέπει να λογοδοτήσει για τα εγκλήματα της άτυπης συμμορίας του.
Το κορυφαίο απ’ τα ευρήματα Γκάλβες είναι η ταύτιση του βλέμματος του θεατή μ’ αυτό του Σεγούνδο, του μιγά που αποτελεί το σιωπηλό παρατηρητή της Ιστορίας. Η καλύτερη του απόφαση είναι να εμπιστευτεί την κάμερα και το γενικότερο ρέτρο λουκ της ταινίας στον Σιμόνε Ντ’ Αρκάντζελο, έναν πολυσχιδή διευθυντή φωτογραφίας του οποίου η αλλόκοσμη ματιά στο Αρχιπέλαγο της Παταγονίας θα έπρεπε να αποτελεί τομή (αν έχετε δει την «Ιστορία του Βασιλιά Κάβουρα» καταλαβαίνετε, αν δεν έχετε σπεύσατε). Τα δύο αυτά στοιχεία γίνονται στοιχειά στην καλύτερη στιγμή της ταινίας, όπου ο Σεγούνδο γίνεται άθελά του μάρτυρας στην αποτελεσματικότητα της Δυτικής βαρβαρότητας. Το τελετουργικό ξεπάστρεμα μιας κοινότητας που περιμένει αθώα απέναντι στις κάνες των εκτελεστών της είναι μια στιγμή ανθολογίας ικανή να κατοικεί για πάντα μέσα μας.
Είναι το ζενίθ μιας γραφής σφόδρα μοντέρνας και σε ένα βαθμό αναθεωρητικής, όχι όμως πάντα αποτελεσματικής. «Οι Άποικοι» είναι μια κομψή ταινία που μοιάζει εξαντλητικά μελετημένη σ’ όλα της τα επιμέρους, σ’ όλες τις συνθέσεις και τα δευτερόλεπτά της. Ωστόσο, παρά το εντυπωσιακό της προσχέδιο, σε αφήνει με ένα άθροισμα μικρότερο των συστατικών που την αποτελούν. Η αποστασιοποίηση του φινάλε και ο εγγενής μηδενισμός ευνοούν το πολιτικό σχόλιο, η αλήθεια της όμως βρίσκεται πέρα απ’ τον ζοφερό ρεαλισμό και την ομίχλη που σκεπάζει τις εκατόμβες της Ιστορίας. – Θοδωρής Καραμανώλης (cinemagazine.gr) 2,5/5

Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία, μόνο για τον διαχειριστή, στο n7t.movie.blog.