Μια καυτή, καλοκαιρινή νύχτα, σε μια παραλία της Ελλάδας που είναι γεμάτη κόσμο που απολαμβάνει μουσική, φαγητό και χορούς, μια ομίχλη καλύπτει την περιοχή και παράξενα όντα πολιορκούν την πόλη, επιτίθενται σε ανθρώπους, ενώ άλλους τους παρασύρουν στην θάλασσα μετά από φρικτά όνειρα. Μια παρέα μουσικών ενώνει τις δυνάμεις της με έναν χαμένο ναύτη που αναζητά τον αλλοπρόσαλλο Έλληνα πατέρα του, μια σερβιτόρα, έναν bodybuilder, τη γιαγιά τους, μερικούς ντόπιους εγκληματίες και έναν απέθαντο ιερέα και όλοι μαζί αντιστέκονται στους εισβολείς.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Μινόρε – Minore
Φαντασίας, Τρόμου, Κωμωδία
Έτος: 2023
Χώρα: Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο
Διάρκεια: 111′
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Κουτσολιώτας
Ηθοποιοί: Γιάννης Ζουγανέλης, Χρήστος Κοντογεώργης, Davide Tucci, Απόλλων Μπόλλας, Constantin Symsiris, Έφη Παπαθεοδώρου, Χρήστος Κάλοου
Διανομή: FeelgoodEntertainment
Πρεμιέρα: 21 Μαρτίου 2024

7,1/10    (από 101 αξιολογήσεις)

Διαβάστε ΕΔΩ τις κριτικές των ελληνικών ΜΜΕ για την ταινία (από το yourate.gr).

…Ο Κουτσολιώτας μοιάζει να έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στο είδος του «κοσμικού τρόμου», δεδομένου πως και το ντεμπούτο του έντεκα χρόνια πριν με τον «Χειμώνα», παρουσιάζει κοινές Λαβκραφτικές θεματικές με το «Μινόρε», αν και εδώ το project γίνεται πολύ πιο φιλόδοξο, εντελώς απομακρυσμένο από τη δραματική (το fantasy επιμένει) ατμόσφαιρα της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του.
…Είναι εμφανές πως ο Κουτσολιώτας σκηνοθετεί εδώ την ταινία που θα ήθελε να είχε κάνει όταν ήταν έφηβος. Όλες οι αναφορές ζωής υπάρχουν εδώ – από την «Ομίχλη» του Τζον Κάρπεντερ και τον ασύλληπτο (κυριολεκτικά) τρόμο που φωλιάζει στις ιστορίες του Χ. Φ. Λάβκραφτ, μέχρι την εικονογραφία του Γιάννη Τσαρούχη, τα λαϊκά μεγαλώματα με ρεμπέτικο και την λαογραφική μυθολογία της χώρας. Γίνεται έτσι από νωρίς ξεκάθαρο πως ο Έλληνας δημιουργός αποτίει έναν προσωπικό φόρο τιμής σε όλες τις καλλιτεχνικές και μη εμπνεύσεις που τον καθόρισαν μεγαλώνοντας. Υπό αυτό το πρίσμα το «Μινόρε» αποτελεί ένα ηθελημένα απενοχοποιημένο B-movie, ένα love letter του Κουτσολιώτα του σήμερα, στον Κουτσολιώτα του τότε.
Υπό ένα άλλο πρίσμα το «Μινόρε» αποτελεί μια ταινία που έχει στηθεί γύρω από τα πρακτικά και τα ψηφιακά της εφέ, με ένα σενάριο που περνάει σε δεύτερη μοίρα, παραπέμποντας περισσότερο σε μεμονωμένα, κωμικά σκετσάκια και λιγότερο σε μια πλοκή με συνοχή. Θεωρητικά αυτό δεν θα αποτελούσε πρόβλημα αν υπήρχε τουλάχιστον μια κάποια αφηγηματική γραμμή, πάνω στην οποία θα κατασκευαζόταν το αφήγημα του πλοκαμοειδούς τέρατος και των ακολούθων του, όμως κάτι τέτοιο δεν υφίσταται. Αντίθετα, η προσμονή του επικείμενου κακού (η οποία «τραβάει» πολύ λόγω περιορισμένου budget, κατανοητό) και οι αποσυνδεδεμένες μεταξύ τους σεκάνς δράσης των ετερόκλητων χαρακτήρων, λειτουργούν μάλλον περιοριστικά για την «ανάδυση» ενός ελληνικού υπό- είδος τρόμου ικανού να βρει συνεχιστές. Δεν είναι τόσο ότι ο Κουτσολιώτας δεν γράφει ένα καλό σενάριο φαντασίας, όσο ότι το σενάριο αυτό μοιάζει να μην οπτικοποιείται ποτέ αποτελεσματικά στην μεγάλη οθόνη, εξαιτίας της σαρωτικής προσδοκίας εμφάνισης του Κθούλου που, αναμενόμενα, έρχεται αργά.
Το τελευταίο, σκληροπυρηνικό και αιματοβαμμένα fun τέταρτο της ταινίας, εκεί όπου η δράση εξυπηρετεί ξεκάθαρα την έννοια της λέξης, δεν αρκεί για να δικαιολογήσει το τι έχεις δει μέχρι τότε, ένα φιλμ δηλαδή που δεν μπορεί ακριβώς να σταθεί χωρίς την προσμονή του τέλους. Το «Μινόρε» είναι μια μαύρη κωμωδία που θέλει, αλλά δεν σημαίνει απαραίτητα ότι μπορεί (τουλάχιστον όχι πάντα). Δεν αρκεί να δίνεις στο κοινό σου το μεγάλο φινάλε, πρέπει να έχεις στήσει ανάλογα και όλη την ιστορία σου που οδηγεί μέχρι εκεί. Σημασία δεν έχει (μόνο) ο προορισμός, αλλά κυρίως το ταξίδι του Κθούλου, ντε. – Βαρβάρα Κοντονή (cinemagazine.gr) 2/5
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.

…δεν υπάρχει καμία συνοχή στα όσα συμβαίνουν σε τούτο το φιλμ, οι σεκάνς ακολουθούν η μία την άλλη δίχως να υφίσταται κάποιος στοιχειώδης σεναριακός σκελετός και ο Κωνσταντίνος Κουτσολιώτας δείχνει να ενδιαφέρεται μονάχα για τη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας φαρσικής «cult-ίλας», με ευρηματάκια ανεκδοτολογικού χιούμορ για γαλαρία σχολιαρόπαιδων πενταήμερης εκδρομής. Εξωγήινα τέρατα, αναφορές στον Εμφύλιο, ένα ναυτάκι που ψάχνει τον άνδρα μας παλιάς φωτογραφίας, κάτι ταβλαδόροι, ένας «Κόναν» γυμναστηρίου, μια σερβιτόρα ψαροταβέρνας, κάτι «προστάτες» της νύχτας, ένα μισοντυμένο μοντέλο που ποζάρει για αντίγραφο πίνακα του Τσαρούχη, ένας παπάς που δεν ψοφάει με τίποτα, δυο αρχαίοι, ένας ταξιτζής, κάτι μπουζουξήδες και άλλοι «τουρίστες» της οθόνης μπαίνουν μέσα σε μια «ομίχλη» που καλύπτει τη… storyline (εδώ γελάτε!) και όλα μαζί γίνονται «κιμάς» άκυρων οπτικών εφέ και σπλατεριάς, με ακόμη πιο «καμένους» διαλόγους και one-liners (σε αστοχία μείξης αγγλικών και ελληνικών!) που περίτρανα αποδεικνύουν πως όσο υπάρχει σενάριο εδώ, άλλο τόσο υπάρχει και στον στίχο… «play bouzouki gia mena»!
Στο παρελθόν, έχουμε γίνει δεκτικοί απέναντι σε παρόμοιες απόπειρες ελληνικής χαβαλεδιάς, από την «Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά» (1999) μέχρι το «Κακό» (2006), διότι εκεί υπήρχε μια κάποια συνέπεια σε αυτό που παρακολουθούσαμε, υπήρχε γνώση και σεβασμός στην αφήγηση, (μάλιστα) κάτω από πρωτοφανείς συνθήκες παραγωγής και (περιορισμένου) budget. Τουλάχιστον αυτά τα δύο παραδείγματα δεν έσπαγαν πλάκα… εις βάρος του (όποιου) θεατή, της αισθητικής του ή (και) της… διανοητικής του κατάστασης. Εδώ, το μέγεθος του χυμαδιού καταντά προσβλητικό. Και ανυπόφορο μαζί, αν συνυπολογίσουμε και την εντελώς ανοικονόμητη διάρκεια των 111 (!) λεπτών.
«Το πραγματικό όπλο είναι η πενιά», λέει ένας εκ των πρωταγωνιστών της ταινίας, προτείνοντας την απόλυτη λύση για να νικηθεί το Κακό. Γι’ αυτό κι εσείς… μην τη δείτε, «παίξτε την»! – Ηλίας Φραγκούλης (FreeCinema) 0,5/5
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.

Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία (δημοσιεύματα, συνεντεύξεις, δελτία τύπου, φωτογραφίες, παραλειπόμενα, ΟΛΕΣ οι ΠΛΗΡΕΙΣ κριτικές κ.α.) στο n7t.movie.blog. Πρόσβαση στις πληροφορίες αυτές έχει, για λόγους copyright, μόνο ο διαχειριστής της 7ης Τέχνης, με χρήση των κωδικών του.