Δύο αρχαίοι τιτάνες, ο Γκοτζίλα και ο Κονγκ, συγκρούονται σε μια επική μάχη καθώς οι άνθρωποι ξεδιαλύνουν την αλληλένδετη προέλευσή τους και τη σύνδεσή τους με τα μυστήρια του Skull Island.

Γκοτζίλα x Κονγκ: Η Νέα Αυτοκρατορία – Godzilla x Kong: The New Empire
Δράσης, Φαντασίας, Περιπέτεια
Έτος: 2024
Χώρα: ΗΠΑ
Σκηνοθεσία: Adam Wingard
Ηθοποιοί: Brian Tyree Henry, Rachel House, Rebecca Hall, Dan Stevens
Διανομή: Tanweer
Πρεμιέρα: 28 Μαρτίου 2024

6,8/10    (από περίπου 1100 αξιολογήσεις)

Διαβάστε ΕΔΩ τις κριτικές των ελληνικών ΜΜΕ για την ταινία (από το yourate.gr).

…Η πλοκή μοιάζει να μην απασχόλησε ιδιαίτερα τους τρεις, διακεκριμένους κατά τα άλλα, σεναριογράφους που αντλούν στοιχεία από την παράδοση των monster movies, τον απαλό συναισθηματικό εκβιασμό, την αδρεναλίνη της υποψίας ότι δυο monsters μπορεί και να συνεργαστούν εναντίον κοινής απειλής, τη μάχη των Τιτάνων, τη θεωρία της κοίλης γης του Χάλεϊ και προσπαθούν να τα παραγεμίσουν με μικρές στιγμές χιούμορ και κάποιας τρυφερότητας.
Στην… ανθρώπινη πλευρά, οι ιστορία λίγο αφορά και το θαυμάσιο καστ (όπου υπάρχει Νταν Στίβενς, υπάρχει ελπίδα) δεν ξεπερνά τη διάθεση του επισκέπτη, ακόμα κι όταν αυτός αποφασίζει να εφαρμόσει σύγχρονη οδοντιατρική σε υπερμεγέθες στόμα, σε μια από τις πιο συναρπαστικές σκηνές της ταινίας. Αντίθετα, το φιλμ ξετυλίγεται, εμφανώς, προς τη μία, τεράστια, σκηνή δράσης του φινάλε που, πράγματι, δικαιώνει την αναμονή. Εφέ στα όρια της ασυδοσίας, μουσική σφυρηλάτηση, φαντασία που αγκαλιάζει την camp πλευρά της, μια θεαματική απόδειξη του γιατί η ταινία αντικαθιστά το vs. του παρελθόντος με το x ανάμεσα στους βασικούς της ήρωες. Και γιατί, έστω αντανακλαστικά, η όψη ενός, πόσω μάλλον δύο, παρεξηγημένων (παρανοϊκών, παρ’ όλ’ αυτά), τεράτων, θα μας κάνει πάντα να χαμογελάμε με στοργή. – Λήδα Γαλανού (FLIX) 3/5
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.

…Υπάρχει μια ιδέα εδώ που εάν είχε γραφτεί με μεγαλύτερο μεράκι, ίσως και να μιλούσαμε για ένα εν δυνάμει blockbuster που να είχε και κάτι να πει. Για παράδειγμα ο «δίδυμος» κόσμος της άνω Γης στην Κοίλη Γη και ο φυσιολατρικός σχολιασμός – φευγαλέος ομολογουμένως, αλλά τουλάχιστον υπαρκτός – του τρόπου με τον οποίο οι άνθρωποι εκμεταλλεύονται/εκμεταλλεύονταν τον Κονγκ και τον Γκοτζίλα (και κάθε άλλο έμβιο ον εδώ που τα λέμε) για την ικανοποίηση των δικών τους συμφερόντων και στο πως αυτό αποτελεί έναν «καθρέφτη» στον κόσμο που ανακαλύπτει κατά τύχη ο Κονγκ στην Κοίλη Γη, αποτελεί μια πολύ ωραία κατεύθυνση, που όμως ποτέ δεν εξερευνάται επαρκώς, προς χάριν του εφετζίδικου θεάματος το οποίο (εξ)αναγκάζει την ιστορία να περάσει σε δεύτερη μοίρα.
Ένα ακόμα θέμα που προκύπτει είναι η απουσία του Γκοτζίλα, αφού παρά το πρώτο όνομα στη…μαρκίζα, καταλήγεις να τον βλέπεις σχεδόν με το κιάλι, όσο η ιστορία του Κονγκ εξελίσσεται παράλληλα με εκείνην της μικρής Τζία από την προηγούμενη ταινία. Όταν τελικά ο Γκοτζίλα εμφανίζεται και παραμένει στην οθόνη περισσότερο από ελάχιστα λεπτά, τότε η ταινία γκαζώνει, σε συνδυασμό δε με τον Κονγκ αποτελούν ένα πραγματικά φαντασμαγορικό δίδυμο της συμφοράς.
Το «Γκοτζίλα x Κονγκ: Η Νέα Αυτοκρατορία» αποτελεί μια ευχάριστη ταινία για κατανάλωση κόκα κόλας και ποπ κορν, ιδανικά σε αίθουσα με άρτιο σύστημα ήχου για μεγαλύτερη απόλαυση. Πρόκειται για μια ταινία που δεν έχεις ξαναδεί; Όχι. Θα περάσεις καλά έτσι κι αλλιώς; Ναι. – Βαρβάρα Κοντονή (cinemagazine.gr) 2/5
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.

Στο Χόλιγουντ από την άλλη κάνουν ό,τι έκαναν και οι Ιάπωνες πριν 60 χρόνια – όταν δηλαδή οι τελευταίοι λανσάριζαν μια «βεντάλια» τεράτων πλάι στον αγαπημένο τους Γκοτζίλα. Υπάρχει κάτι το ειρωνικό εδώ: Ο Γκοτζίλα είναι «παιδί» της Αμερικάνικης βόμβας που χτύπησε το Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα, ένα πλάσμα γεννημένο από τη φαντασία ενός λαού που μέσω αυτού του τέρατος βρήκε την ευκαιρία να μιλήσει γι’ αυτό που του συνέβη στον Β’ Παγκόσμιο (οι Ιταλοί το έκαναν μέσω του νεορεαλισμού, μιας και τον αναφέραμε πριν). Σήμερα λοιπόν, τα μεγάλα στούντιο των ΗΠΑ είναι αυτά που πληρώνουν γενναία ποσά στους Ιάπωνες δικαιούχους για να στήσουν ταινίες σαν το «Γκοτζίλα x Κονγκ: Η Νέα Αυτοκρατορία», ένα κοκτέιλ «θεαματικών» καταστροφών (όλες ίδιες φαίνονται μετά από λίγο), τυποποιημένων διαλόγων (καημένη Ρεμπέκα Χολ!) και τερατωδών αναμετρήσεων. Ειλικρινά προτιμώ τις παρεμφερείς Ιαπωνικές ταινίες του ’60 – ή και τις τωρινές. – Άκης Καπράνος (naftemporiki.gr)
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.

Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία (δημοσιεύματα, συνεντεύξεις, δελτία τύπου, φωτογραφίες, παραλειπόμενα, ΟΛΕΣ οι ΠΛΗΡΕΙΣ κριτικές κ.α.) θα δημοσιεύονται σταδιακά στο n7t.movie.blog. Πρόσβαση στις πληροφορίες αυτές έχει, για λόγους copyright, μόνο ο διαχειριστής της 7ης Τέχνης, με χρήση των κωδικών του.