Καλοκαίρι του 1990, στην ύπαιθρο των συνόρων ανάμεσα στην Ανατολική και Δυτική Γερμανία, οι οποίες πια ετοιμάζονται για την ένωση μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Η Μαρία θα γίνει σε λίγο καιρό 19 ετών. Οι γονείς της έχουν χωρίσει και η μητέρα της είναι άνεργη και ανήμπορη να τη ζήσει, οπότε η Μαρία μένει με τον φίλο της, Γιοχάνες, στο αγρόκτημα των γονιών του, οι οποίοι την έχουν υποδεχθεί σαν δική τους κόρη.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Κάποια Μέρα θα Πούμε τα Πάντα ο Ένας στον Άλλον – Irgendwann Werden wir uns Alles Erzählen – Someday We’ll Tell Each Other Everything
Δράμα, Ιστορική, Κοινωνική, Ρομαντική
Έτος: 2023
Χώρα: Γερμανία
Διάρκεια: 132′
Σκηνοθεσία: Emily Atef
Ηθοποιοί: Marlene Burow, Felix Kramer, Cedric Eich
Διανομή: Rosebud 21
Πρεμιέρα: 7 Μαρτίου 2024

Διαβάστε ΕΔΩ τις κριτικές των ελληνικών ΜΜΕ για την ταινία (από το yourate.gr).

…Μα απλώς με την επιλογή της σκηνοθέτη να παρουσιάσει όλους ανεξαίρετα τους χαρακτήρες ως καθαρόαιμα προϊόντα της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, μηδέ του μπρούτου εραστή εξαιρουμένου. Ο Χένερ («φάτσα» ο Φέλιξ Κράμερ, κάτι σαν τραχιά εκδοχή του Μελβίλ Πουπό) διαβιώνει σε μια μισοερειπωμένη φάρμα, κουβαλώντας κειμήλια που θα εξηγηθούν «ιστορικά» στη διάρκεια του φιλμ και τραύματα που θα υποψιάσουν (για κατάθλιψη, προφανώς) επιστημονικά.
Από τη μεριά της, η νεαρή Μαρία, «σώνυμφη» στο σπιτικό του αγοριού της λόγω αδυναμίας της χωρισμένης μητέρας της να τη συντηρήσει, ονειρεύεται το φευγιό από την επαρχιακή ρουτίνα διαβάζοντας Ντοστογιέφσκι. Το ίδιο και το αγόρι, ο Γιοχάνες, εκκολαπτόμενος φωτογράφος που θέλει να αναζητήσει την τύχη του στη Λειψία. Κάθε πρόσωπο ανάγεται σε ένα σύνολο εδώ, από το πικραμένο γερο-ανδρόγυνο και τους συγκρατημένα αισιόδοξους μεροκαματιάρηδες γονείς μέχρι τον κάποτε χαμένο στη Δύση αδελφό που εμφανίζεται για επίσκεψη με τη Δυτικογερμανίδα σύζυγο και τα ανήλικα παιδιά του.
Και δεν είναι μόνο οι ιστορίες τους που μορφοποιούν τη Γερμανία του πριν και του υπό εξέλιξη μετά, αλλά και τα περιστατικά ή οι λεπτομέρειες: ο ύμνος της κολεκτίβας που θυμάται η Μαρία στο τραπέζι του φαγητού από τα παιδικά της χρόνια στην κατασκήνωση, οι Depeche Mode που πάλλουν το αυτοκίνητο μόλις οι Μαρία και Γιοχάνες περνούν -πανεύκολα πλέον- τα σύνορα Ανατολής-Δύσης, η έτοιμη δυτική σαντιγί του σπρέι… που όμως δεν συναγωνίζεται τη χειροποίητη…. – Ρόμπυ Εκσιέλ (FLIX) 3,5/5

…Στέρεη ιστορία που δεν παρουσιάζει κενά ή παραλείψεις, ενώ παράλληλα σχολιάζει, όταν δίνεται η ευκαιρία, και τις κοινωνικές αλλαγές που συντελούνται γύρω από τους πρωταγωνιστές. Ομως, παρά το «σωστό» κάστινγκ και τη λειτουργική καθοδήγηση των ηθοποιών, η αφήγηση δεν μπορεί να ξεφύγει από την πεπατημένη και «safe» διαδρομή. – Κώστας Ζαλίγκας (Ελεύθερος Τύπος) 2,5/5

…Τίποτα. Και για να είμαι όσο πιο δίκαιος μπορώ, τίποτα που να αντελήφθην. Την γενικώς λειψή, εκτιμώ, μεταγραφή του όγκου δραματουργίας του βιβλίου (που μπορεί να είναι ακόμα χειρότερο, δεν το γνωρίζω) δεν βοηθά, στα μάτια μου, και το καστ που παραδοσιακά στα δύσκολα βγάζει μερικά κάστανα από τη φωτιά για λογαριασμό μπερδεμένων δημιουργών. Η νεαρή Μαρλένε Μπούρο, αβοήθητη σκηνοθετικά σε έναν θεωρητικά πολυσχιδή ρόλο, θυμίζει φυσιογνωμικά ένα κράμα Εμανουέλ Σενιέ και Λετίσια Κάστα, ατυχώς και στην εκφραστικότητα. Σκέφτεσαι μια αλλοτινή Ατζανί στον ρόλο, ή και μια Εξαρχόπουλος σήμερα, και καταλαβαίνεις ότι κάτι δραστικό λείπει εδώ. Βέβαια με άλλη ηθοποιό έχεις και άλλη ταινία, όμως η απουσία έκφρασης δεν μπορεί να είναι «γραμμή ερμηνείας» σε τέτοια ιστορία. Είθε να διαψεύσει στην συνέχειά της.
Μιλώντας για μονοτονία ο Φέλιξ Κράμερ είναι και αυτός θύμα ενός ρόλου που κυμαίνεται από το «λιγομίλητος, άξεστος macho εραστής του χωριού που διαβάζει ποίηση» μέχρι το λιγομίλητος σκέτο – με ολίγη από μετάφραση πεπρωμένου άλλου ήρωα της ρωσικής λογοτεχνίας στο τέλος, σε μια εξέλιξη τόσο συμβολική και μεγαλειώδη (και προβλέψιμη) που να κάνει την ταινία που έχει προηγηθεί ακόμα πιο τραγελαφική.
Τέλος πάντων, 1-2 σκηνές επιβιώνουν, με βαρύ arthouse συμβολικό χέρι συνήθως κι αυτές (η σκηνή με το Trabant, όμως, ξεχωρίζει λόγω και κάποιου χιούμορ), αλλά αν τα έργα αντιλαμβάνονται έτσι την σεναριακή/σκηνοθετική κατασκευή -ίσως για να ενταχθούν σε ένα προστατευτικό φεστιβαλικό καλούπι;- και να προκαλούν εν τέλει την θυμηδία (κάποιων θεατών) με το «λίγο απ’ όλα τους», κάτι έχει πάει πολύ λάθος. – Ηλίας Δημόπουλος (cinemagazine.gr) 1,5/5

Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία (δημοσιεύματα, συνεντεύξεις, δελτία τύπου, φωτογραφίες, παραλειπόμενα, ΟΛΕΣ οι ΠΛΗΡΕΙΣ κριτικές κ.α.) δημοσιεύονται στο n7t.movie.blog, μόνο για τον διαχειριστή, με χρήση των κωδικών του.