Σε μια μικρή πόλη της Ιταλίας που βρίθει ερειπίων, για τους tombaroli –τους αρχαιοκάπηλους– η Χίμαιρα σημαίνει λύτρωση από τη δουλειά και όνειρα για εύκολο πλούτο. Για τον Άρθουρ η Χίμαιρα μοιάζει με τη γυναίκα που έχασε, την Μπενιαμίνα. Για να τη βρει, προκαλεί το αόρατο, ψάχνει παντού, πηγαίνει μέσα στη γη αναζητώντας την πόρτα στη μετά θάνατον ζωή για την οποία μιλούν οι μύθοι. Σε ένα περιπετειώδες ταξίδι μεταξύ ζωντανών και νεκρών, ανάμεσα σε δάση και πόλεις, σε γιορτές και μοναξιές, ξετυλίγονται τα αλληλένδετα πεπρωμένα αυτών των χαρακτήρων, όλα σε αναζήτηση της Χίμαιρας.

Η Χίμαιρα – La Chimera
Κωμωδία, Δράμα, Φαντασίας
Έτος: 2023
Χώρα: Ιταλία, Γαλλία, Ελβετία
Διάρκεια: 130′
Σκηνοθεσία: Αλίτσε Ρορβάχερ
Ηθοποιοί: Τζος Ο’Κόνορ, Κάρολ Ντουάρτε, Ισαμπέλα Ροσσελίνι, Βιντσέντσο Νεμολάτο, Άλμπα Ρορβάχερ
Διανομή: Cinobo
Πρεμιέρα: 28 Μαρτίου 2024

7,4/10    (από περίπου 3000 αξιολογήσεις)

Διαβάστε ΕΔΩ τις κριτικές των ελληνικών ΜΜΕ για την ταινία (από το yourate.gr).

Πανέμορφο, λυρικό και απατηλά μικρό σε διαστάσεις και διαθέσεις, το φιλμ αποτελεί μια στοιχειωτική αλληγορία πάνω στη σχέση μας με το παρελθόν και το παρόν – αλλά, εξίσου σημαντικά, και με τη γη που πατάμε, τα κειμήλιά της, τους ανθρώπους της, και το ρόλο μας σε αυτή την αλυσίδα κληρονομιάς, δημιουργίας και ύπαρξης. Μια ταινία που δεν καταφθάνει φωνάζοντας, αλλά γνωρίζοντας πώς να μεγαλώνει διαρκώς μέσα μας, σαν ένα παραμύθι που άκουσες πολύ παλιά χωρίς να το θυμάσαι, αλλά του οποίου τις εικόνες ακόμα ονειρεύεσαι. – Θοδωρής Δημητρόπουλος (news247.gr) 4/5
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.

Η σύνθεση εικόνων είναι μια μορφή πίστης» ομολογεί η Αλίτσε Ρορβάκερ, και όχι τέχνης, σκέψης ή παρατήρησης, όπως θα ερχόταν εύκολα στον νου. Κι ενώ οι περισσότεροι συμπατριώτες της, και όχι μόνο, φελινίζουν, όπως ας πούμε ο Νάνι Μορέτι στο Il sol dell’avvenire, που επίσης διαγωνίστηκε για τον Χρυσό Φοίνικα στο 76ο Φεστιβάλ Καννών, και κάποιοι επιχειρούν αντονιονισμούς, εκείνη παραμένει πεισματικά, ταπεινά και ιδιόχειρα η παζολινικότερη όλων, κάτι που επιβεβαίωσε με την ιστορία του λαϊκού Αγίου Λατζάρο στην αμέσως προηγούμενη ταινία της….
…Η Ρορβάκερ άλλαξε το σενάριό της για να προσαρμόσει τον Άρτουρ στην ηλικία του βραβευμένου πρωταγωνιστή του «The Crown», αλλά η ιστορία που σίγουρα βρίσκεται κοντά στην καρδιά και τις παιδικές μνήμες της Φλωρεντινής δημιουργού μοιάζει σκαρίφημα χαρακτήρων γύρω από μια κεντρική ιδέα και κυρίως πάνω στο μεταφυσικό ρομάντζο του τρυφερού «διαστημάνθρωπου» με το ανεκπλήρωτο όνειρο που τον δένει αναπόσπαστα με το φάντασμα της αγαπημένης του. – Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος (Lifo) 2,5/5
Διαβάστε ΕΔΩολόκληρη την κριτική.

…Νόημα και μήνυμα δεν υπάρχει, συναισθηματική εμπλοκή ούτε για αστείο (όπως και στην προηγούμενη ταινία της Ρορβάχερ που είχε βραβευτεί στις Κάννες το ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ), την Τοσκάνη την βλέπουμε σαν να βλέπουμε χωριό της Αργολίδας, σαν να φοβάται σκηνοθέτιδα και φωτογράφος μην κατηγορηθούν για καρτ ποστάλ αισθητική. Και κάπως έτσι ένα μεγάλο ερώτημα πλανάται σε όλη την διάρκεια της ταινίας: Που απευθύνεται η ταινία εκτός από τις φεστιβαλικές παρέες των Καννών, οι οποίες όσο πάνε απομακρύνονται από το αληθινό νόημα του κινηματογράφου αλλά και από το ίδιο το κοινό, ακόμα και από το υποψιασμένο που επιθυμεί να δει πραγματικό σινεμά και όχι ψυχρά και ανούσια φεστιβαλικά δημιουργήματα. – Αχιλλέας Βασιλείου (Cinepivates) 1/5
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την κριτική.

Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία (δημοσιεύματα, συνεντεύξεις, δελτία τύπου, φωτογραφίες, παραλειπόμενα, ΟΛΕΣ οι ΠΛΗΡΕΙΣ κριτικές κ.α.) θα δημοσιεύονται σταδιακά στο n7t.movie.blog. Πρόσβαση στις πληροφορίες αυτές έχει, για λόγους copyright, μόνο ο διαχειριστής της 7ης Τέχνης, με χρήση των κωδικών του.