Η διευθύντρια ενός γυμναστηρίου ερωτεύεται μια bodybuilder που περνά από την πόλη της, καθοδόν για έναν διαγωνισμό στο Λας Βέγκας.

Ματωμένος Δεσμός – Love Lies Bleeding
Είδος: Περιπέτεια, Αστυνομική, Δράσης
Έτος: 2024
Χώρα: ΗΠΑ
Διάρκεια: 104′
Σκηνοθεσία: Ρόουζ Γκλας
Ηθοποιοί: Κρίστεν Στιούαρτ, Κέιτι Ο’ Μπράιαν, Τζένα Μαλόουν, Άνα Μπαρίσνικοβ, Ντέιβ Φράνκο και Εντ Χάρις
Διανομή: Tanweer
Πρεμιέρα: 21 Μαρτίου 2024

7/10    (από περίπου 1300 αξιολογήσεις)

Διαβάστε ΕΔΩ τις κριτικές των ελληνικών ΜΜΕ για την ταινία (από το yourate.gr).

…Παρά την τρυφερότητα στις ρομαντικές ρίζες της, η ταινία δεν φοβάται να αγκαλιάσει τα exploitation και pulp στοιχεία της, τόσο στην σχετικά νεο-νουάρ εγκληματική πλευρά των πραγμάτων, όσο όμως και στην αισθηματική. Αυτό δίνει στην ιστορία, παρά τα αισθητικά ακραία στοιχεία της, μια εσωτερική αρμονία που δεν φτηναίνει το ρομάντσο και τους χαρακτήρες, αλλά ίσα ίσα τις τοποθετεί μέσα σε ένα pulp σύμπαν όπου τα πάντα είναι ακραία, αιχμηρά και μεγάλα.
Η ταινία ξεκινά μέσα από τα μάτια της Λου –όταν κοιτάζει με πόθο την Τζάκι– και καθώς επιθετικά οράματα ενός κρυμμένο τρόμου αρχίζουν να εισβάλλουν στη μνήμη της (με έναν Εντ Χάρις άμεσα καλτ, αλλά και τρομακτική, φιγούρα), ο κόσμος αρχίζει να μεγαλώνει. Οι διακλαδώσεις μιας μικρής κοινωνίας που διαφυλάσσουν μια ένοχη ισορροπία κάνουν την αληθινή απόδραση σχεδόν αδύνατη. Όμως το ρομάντσο που ξεκινά είναι ορμητικό, γεμάτο ακρότητες και μεταπτώσεις, και μια βία που ακροβατεί ανάμεσα στο camp και το αγωνιώδες. Όμως η Γκλας δεν ξεχνά ποτέ ούτε το επίκεντρό της (είναι πάντα αυτός ο, γουέλ, ματωμένος δεσμός της Λου με τη Τζάκι) ούτε και τη σωματικότητα της ιστορίας της. Ύστερα από μια απίστευτη έξαρση βίας, η Τζάκι μοιάζει να γεμίζει όλο το κάδρο και προοικονομώντας έτσι τον τρόπο που ολοκληρώνεται η ιστορία… – Θοδωρής Δημητρόπουλος (news247.gr) – 4/5

..Η ταινία δείχνει να ενδιαφέρεται για την στάση (και επανάσταση) της γυναίκας σε ένα καθαρά ανδροκρατούμενο περιβάλλον στο οποίο αντιστέκεται, όχι πάντα με ψυχραιμία αλλά με πυγμή και πάθος.
Ο «Ματωμένος δεσμός» κουβαλά μέσα του ίχνη από την παράδοση κλασικών ταινιών όπως η «Θέλμα και Λουίζ», το «Μπόνι και Κλάιντ», ακόμα και το «Monster», ενώ από το σενάριο δεν λείπουν οι φόνοι, το FBI όπως και το χιούμορ. Όμως τελικά την παράσταση εδώ «κλέβει», με πονηρό τρόπο, η λεσβιακή πτυχή της ιστορίας, με την βιντεοκλιπιστικη, α λα «Οκτώμιση εβδομάδες» εικονογράφηση των σεξουαλικών «μονομαχιών» δύο παθιασμένων μεταξύ τους γυναικών στο κρεβάτι. Οι δύο πρωταγωνίστριες βάζουν τα δυνατά τους για να μας κρατήσουν στο κάθισμά μας και η αλήθεια είναι ότι τα καταφέρνουν, ιδίως η Στιούαρτ σε έναν απολύτως white trash ρόλο, με τον οποίο θαρραλέα, τσαλακώνει πέρα για πέρα τα «κουκλίστικα» χαρακτηριστικά της. – Γιάννης Ζουμπουλάκης (Το Βήμα) – 2,5/5

…η Βρετανή σκηνοθέτρια Ρόουζ Γκλας επιχειρεί να σκηνοθετήσει ένα μεταμοντέρνο και στυλιζαρισμένο νεο-νουάρ, όπως περίπου είχε κάνει πριν μια δεκαετία ο Νίκολας Ρεφν με το «Drive». Αναμειγνύει λοιπόν τον λεσβιακό αισθησιασμό και τα ιδρωμένα μούσκουλα με τα ξεσπάσματα βίας και την εντυπωσιακή φωτογραφία που φέρνει στο μυαλό την κινηματογραφική αισθητική της δεκαετία του ’80, για να φτιάξει ένα κοκτέιλ που, υποτίθεται, θα ενοχλήσει όσο και θα σαγηνεύσει με τον αναπολογητικό του χαρακτήρα. Η Ρόουζ Γκλας ξεχνάει, ή θέλει να μας κάνει να ξεχάσουμε, ότι, προκειμένου να σοκάρει ή να έχει οποιοδήποτε εκτόπισμα μια ταινία, πρέπει να υπάρχει αληθινή έμπνευση. Ο «Mατωμένος δεσμός» παριστάνει ότι είναι ταινία εμπνευσμένη, ενώ στην πραγματικότητα μοιάζει με την άσκηση μιας δημιουργού που μεγάλωσε με την αφίσα τού «Lost highway» στο υπνοδωμάτιό της. Χαμένη ευκαιρία για την Κρίστεν Στιούαρτ, καθώς η διστακτική και άβολη εξωλεκτική της επικοινωνία θα μπορούσε να λάμψει στον ρόλο της λεσβίας μάνατζερ του παρακμιακού γυμναστηρίου η οποία προμηθεύει την κοπέλα που έχει ερωτευτεί με ενέσιμα αναβολικά, ενώ ταυτόχρονα έχει να αντιμετωπίσει τον γλοιώδη γαμπρό της και τον κακοποιό πατέρα της που είναι έμπορος όπλων – ανεκμετάλλευτος ο Εντ Χάρις, ενώ είχε όρεξη για κάτι ιδιαίτερο. Ούτε ο χαρακτήρας τής εντυπωσιακά γραμμωμένης και όμορφης Τζάκι (Κέιτι Ο’Μπράιαν) εξελίσσεται ιδιαίτερα. Και όταν η δημιουργός εξαντλεί τα τρικ που είχε αρχικά σχεδιάσει (ατμοσφαιρικοί κόκκινοι φωτισμοί, βίαιοι white trash χαρακτήρες, ρετρό αισθησιασμός κ.τ.λ.),, αρχίζει να διαφαίνεται ότι οι ιδέες του σεναρίου είναι παντελώς επιφανειακές. Επομένως επιλέγει να υπονομεύσει την όποια αληθοφάνεια, για να καταλήξει σε ένα καταγέλαστο φινάλε που δεν τσακίζει την πατριαρχία αλλά τα νεύρα του θεατή που επέλεξε να ακολουθήσει αυτή την κινηματογραφική διαδρομή. – Ανδρέας Κύρκος  (Η ΑΥΓΗ) – 2/5

Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία (δημοσιεύματα, συνεντεύξεις, δελτία τύπου, φωτογραφίες, παραλειπόμενα, ΟΛΕΣ οι ΠΛΗΡΕΙΣ κριτικές κ.α.) θα δημοσιεύονται σταδιακά στο n7t.movie.blog. Πρόσβαση στις πληροφορίες αυτές έχει μόνο ο διαχειριστής, με χρήση των κωδικών του.