Μετά το δυσεπίλυτο αίνιγμα του θανάτου τους, πατέρας και γιος συναντιούνται ξανά στο Tranzit, ένα φαντασιακό «επέκεινα» που ρυθμίζεται από αφηρημένες μαθηματικές αρχές και όπου οι νεκροί καλούνται να αποφασίσουν: να αποδεχτούν τη διαδικασία εξαΰλωσης ή να παραμείνουν σε απροσδιοριστία για πάντα;

Tranzit
Δράμα, Φαντασίας
Έτος: 2023
Χώρα: Ελλάδα
Διάρκεια: 82′
Σκηνοθεσία: Κάρολος Ζωναράς
Ηθοποιοί: Παντελής Δεντάκης, Τζέο Πακίτσας, Δημήτρης Πουλικάκος
Πρεμιέρα: 7 Μαρτίου 2024

Διαβάστε ΕΔΩ τις κριτικές των ελληνικών ΜΜΕ για την ταινία (από το yourate.gr).

…Δεν γίνεται ποτέ η μεγάλη ταινία επιστημονικής φαντασίας που θα της άξιζε, αλλά σε ένα άνυδρο τοπίο, αυτό του ελληνικού σινεμά που περιστρέφεται και αυτό σε ένα τράνζιτ μιας ακατανόητης επανάληψης μοτίβων και θορύβων (και όποιος διαφέρει μοιάζει «ξένος» και παραμερίζεται), αυτή η μικρή ταινία φέρει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ιδέες που είδαμε να υλοποιούνται τα τελευταία χρόνια, οφείλεις να την επαινέσεις για την τόλμη της ακόμη κι όταν σε δυσκολεύει στην θέαση της και σίγουρα για τους πιο μυημένους μοιάζει με την δεύτερη καλύτερη ταινία του δημιουργού της μετά το τελικά εφάμιλλο σε πειραματισμό, τόλμη και απόλαυση «Μπιγκ Χιτ». – Μανώλης Κρανάκης (FLIX) 3/5

Στο νέο του φιλμ που είναι γυρισμένο σε ασπρόμαυρο κυρίως – εξαίρεση η εισαγωγή με το θάνατο των πρωταγωνιστών- ο ιδιοσυγκρασιακός Κάρολος Ζωναράς («Ο γιος του Τσάρλι», «Πέντρο Νούλα») κατασκευάζει ένα φιλόδοξο κινηματογραφικό δοκίμιο με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, που παρά τις ενδιαφέρουσες ιδέες (οι αφηρημένες μαθηματικές αρχές ορίζουν την πορεία των πραγμάτων στον πλανήτη Tranzit με τους νεκρούς να πασχίζουν να βρουν τις απαντήσεις στα βασανιστικά ερωτήματα που είχαν όταν ήταν ζωντανοί) δεν γίνεται ποτέ ξεχωριστό. Απεναντίας βυθίζεται στη λούπα ενός αέναου και αλληγορικού κύκλου ζωής – θανάτου, όπου οι πραγματικές συγκινήσεις είναι ελάχιστες. – Κωνσταντίνος Καϊμάκης (Documento) 2/5

Πιστός στο σινεμά των ειδών και ειδικά σ’ αυτό του crime thriller με περίσσιες σινεφίλ παραπομπές («Ο Γιος του Τσάρλι», «Μπιγκ Χιτ», «Πέντρο Νούλα»), o Κάρολος Ζωναράς επιστρέφει παραδόξως στο φεστιβαλικό ελληνικό σινεμά του ’80 μέσα από μια ασπρόμαυρη αλληγορική φαντασία: πατέρας και γιος συναντιούνται ξανά στη μεταθανάτια ζωή, σ’ ένα ερημικό τοπίο, το οποίο ρυθμίζεται από αφηρημένες μαθηματικές αρχές. Εκεί οι νεκροί καλούνται να αποφασίσουν: να αποδεχτούν τη διαδικασία εξαΰλωσης ή να παραμείνουν σε απροσδιοριστία για πάντα; Σκόρπιες ιδέες και ένδεια παραγωγής αποδιαρθρώνουν ένα αλλόκοτο σινε-πείραμα, το οποίο χάνει γρήγορα κάθε ειρμό, επιχειρώντας να συναρμόσει δραματική πλοκή, επιστημονική φαντασία, υπαρξιακά διλήμματα και ευθύ πολιτικοκοινωνικό σχόλιο. Ο σκηνοθέτης πιστεύει με πάθος στο υλικό του, αλλά αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση αρκετό. – Χρήστος Μήτσης (αθηνόραμα) 0,5/5