Η ταινία βασίζεται στην αληθινή ιστορία της Joy Womack, μιας από τις ελάχιστες Αμερικανίδες που κατάφερε να φοιτήσει Ακαδημία Μπαλέτου Μπολσόι, για τη σκληρή προπόνηση, και τις θυσίες που χρειάζονται για να φτάσει κανείς στην κορυφή. Σε ηλικία δεκαπέντε ετών άφησε το οικογενειακό της σπίτι στο Τέξας για να ταξιδέψει στη Μόσχα για να ακολουθήσει το όνειρό της – να γίνει Πρίμα Μπαλαρίνα στα παγκοσμίου φήμης Μπαλέτα Μπολσόι.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Πρίμα Μπαλαρίνα – Joika
Δράμα, Βιογραφία
Έτος: 2023
Χώρα: Νέα Ζηλανδία, ΗΠΑ
Διάρκεια: 110′
Σκηνοθεσία: James Napier Robertson
Ηθοποιοί: Diane Kruger, Talia Ryder, Borys Szyc
Διανομή: Spentzos Film
Πρεμιέρα: 29 Φεβρουαρίου 2024

Διαβάστε ΕΔΩ τις κριτικές των ελληνικών ΜΜΕ για την ταινία (από το yourate.gr).

Πολυδιάστατη και πολύπλευρη, η «Πρίμα μπαλαρίνα» εξετάζει με υπομονή και πληρότητα όλες τις πλευρές μιας εξαιρετικά δυσάρεστης τελικά ιστορίας. Τρία σκέλη στήνουν το όλο εγχείρημα: α) το ίδιο το όνειρο της Γουόμακ και η αποφασιστικότητά της να το κάνει πραγματικότητα. β) η σκληρή, αδίστακτη, άνευ όρων εκπαίδευση στα Μπολσόι (και ίσως όχι μόνο εκεί αλλά ιδιαίτερα εκεί) με την Γερμανίδα ηθοποιό Νταϊάν Κρούγκερ στον ρόλο της άκαμπτης εκπαιδεύτριας και γ) η ακόμα πιο σκληρή πραγματικότητα σύμφωνα με την οποία ακόμα και στα Μπολσόι το να είσαι ταλέντο δεν μετράει, αν δεν έχεις την «στήριξη εξωτερικών παραγόντων».
Γνωρίζουμε ότι πάνω -κάτω αυτό συμβαίνει παντού, όμως δεν περιμένουμε να το δούμε να συμβαίνει τόσο απροκάλυπτα στα μπαλέτα Μπολσόι και αυτό, τελικά είναι το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο της ταινίας που συγχρόνως εστιάζει στο πείσμα της Γουόμακ όχι απλώς να αποδείξει ότι ναι είναι η καλύτερη αλλά και να νικήσει το άδικο καθεστώς του θεσμού με το ατσαλένιο πείσμα της. Η προσωπική μάχη της χορεύτριας που υποδύεται με αληθινό πάθος η Τάλια Ράιντερ, είναι το ελκυστικότερο μέρος της ταινίας και σίγουρα θα ενθουσιάσει όσους πραγματικά αγαπούν το κλασικό μπαλέτο. Και ίσως όχι μόνον αυτούς. (Γιάννης Ζουμπουλάκης – Το Βήμα – 3,5/5)

Το φιλμ δεν έχει την πρόθεση να αναδείξει τη δύναμη της θέλησης ή τις εξωπραγματικές αντοχές της νεαρής κοπέλας που κυνηγά με νύχια και με δόντια το όνειρο της. Εκείνο που μετρά περισσότερο το σκηνοθέτη είναι η πλευρά της καταγγελίας κι όχι το ψυχολογικό φορτίο που κουβαλά η ηρωίδα. Δεν θα είχαμε πρόβλημα με κάτι τέτοιο αλλά η εμμονή του Ρόμπερτσον να φτιάξει μια ταινία για ευρεία κατανάλωση τον οδηγεί σε μια αναίτια συρραφή από γραφικούς μελοδραματισμούς για τα σκάνδαλα (αυθαιρεσίες, πολιτικά παιχνίδια, βρώμικες συμμαχίες, εκπόρνευση κλπ) που βασιλεύουν στα ενδότερα των πιο διάσημων μπαλέτων του κόσμου. Αποτελεσματική στο ρόλο της η Τάλια Ράιντερ αλλά όχι και η συνήθως εξαιρετική Ντάιαν Κρούγκερ που εδώ παίζει με άθλια ρωσική προφορά να συνοδεύει τα σπαστά αγγλικά της. (Κωνσταντίνος Καϊμάκης – monopoli.gr – 2/5)

Στην αστάθεια πρωτοετούς φοιτήτριας μπαλέτου σε πουέντ, η αληθινή ιστορία της Joika σαρώνεται από αντι-κινηματογραφικά λάθη: μη πειστικό καστ (η Νταιάν Κρούγκερ και η Ταλία Ράιντερ στους ρόλους της Τατιάνα Βόλκοβα και Τζόυ Γουμακ στερούνται πειστικής απόδοσης καθηγήτριας χορού και πρίμας μπαλαρίνας αντίστοιχα), φλύαρη αφήγηση, συμβατή -έως αδιάφορη- κινηματογράφηση των χορευτικών μερών, ένταση που αναλώνεται σε προσωπικές αφηγήσεις. Η όλη ταινία θυμίζει παιδική παράσταση μπαλέτου που οι γονείς χειροκροτούν τα παιδιά τους αποκλειστικά για την προσπάθεια και όχι για το αποτέλεσμα. (Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος – ertnews.gr)