Μία επιθεωρήτρια της Αστυνομίας στο Παρίσι, αστυνομικός με μεγάλη ηθική ακεραιότητα, ρομαντική εκ φύσεως και συγγραφέας στον ελεύθερο χρόνο της, ζει, φαινομενικά ήσυχα, με τον σύζυγό της, μετά τον θάνατό της αδερφής της. Όταν όμως, αίφνης, ανακαλύπτει την διπλή ζωή του άντρα της μεταστρέφεται και, ανίκανη να διαχειριστεί το σοκ, οδηγείται σε μέχρι πρότινος αδιανόητες για εκείνη πράξεις.

Η Σοφί Μαρσό στον ρόλο μιας αστυνομικού που οδηγείται στα άκρα όταν μαθαίνει πως ο άντρας της είχε διπλή ζωή.
Αστυνομικό (και ερωτικό) θρίλερ, με καταιγιστική δράση, κορυφωτικό τέλος και μεγάλο ατού την ερμηνεία της δημοφιλούς γαλλίδας σταρ Σοφί Μαρσό η οποία γεμίζει το πλάνο με την παρουσία της.
*Επίσημη συμμετοχή στο Διεθνές Φεστιβάλ του Λοκάρνο.
(Πληροφορίες – πιθανότατα – από το Δελτίο Τύπου της Weird Wave)

Μια Γυναίκα – Une Femme de Notre Temps – A Woman
Δράμα, Αστυνομική
Έτος: 2022
Χώρα: Γαλλία
Διάρκεια: 96′
Σκηνοθεσία: Ζαν-Πολ Σιβεϊράκ
Ηθοποιοί: Σοφί Μαρσό, Γιόχαν Χέλντενμπεργκ, Κριστίνα Φλουτούρ, Ελοϊζ Μπουσκέ
Διανομή: Weird Wave
Πρεμιέρα: 29 Φεβρουαρίου 2024

Διαβάστε ΕΔΩ τις κριτικές των ελληνικών ΜΜΕ για την ταινία (από το yourate.gr).

Αν και άνιση σεναριακά η ταινία του (και σεναριογράφου) Ζαν Πολ Σιβεϊράκ, παρακολουθείται με ενδιαφέρον χάρη στις ερμηνείες, πρώτα της Σοφί Μαρσό, που εκφράζει αδρά την προδομένη Ζυλιάν και τις ψυχολογικές μεταπτώσεις της και ύστερα του Γιόχαν Έντελμπεργκ, ως Ουγκό, που αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα «παλαιάς κοπής αρσενικού» που έχει μάθει να τα θέλει όλα δικά του. Η υπερβολική χρήση εγχόρδων της μουσικής του Ουκρανού συνθέτη Βαλεντίν Σίλβεστροφ, μάλλον καταστρέφει παρά διευκολύνει την κορύφωση του δράματος, στο δεύτερο μέρος της ταινίας. (Άγγελος Πολύδωρος – myfilm.gr – 3/5)

Η Μαρσο, ούσα μια ταλαντούχα και έμπειρη ηθοποιός, ξέρει να ελίσσεται και έτσι ακόμα και μέσα στις σιωπές της, ακόμα και μέσα στο ανθρωποκυνηγητό που εξαπολύει, δείχνει την απαραίτητη πυγμή και διαχειρίζεται μοναδικά της συναισθηματικές μεταβάσεις της ηρωίδας της. Μια ηρωίδα όμως που κινείται στα όρια της υπερβολής, που οι ανατροπές του παρελθόντος που θα την πυροδοτήσουν είναι αρκετά εμφανείς και που η μεταστροφή της στο έγκλημα από την ηθική ανωτερότητα ενός ατόμου που εφαρμόζει το νόμο μοιάζει τραβηγμένη από τα μαλλιά.\ Εντυπωσιακές οι σκηνές στο τέλος της ταινίας και η κάμερα, όπως ακολουθεί την αστυνομικό, συμβάλλει στην τόνωση της έντασης σε ένα δράμα που μέχρι τότε είχε μείνει σε πιο ήρεμους ρυθμούς, με ένα πέπλο μυστηρίου να καλύπτει τον άντρα. Αν το ζήτημα της ηθικής είναι το βασικό στοιχείο του χαρακτήρα της Μαρσό, και ο άντρας της συμβολίζει την αφορμή του ξεβολέματός της από τα όρια που η ίδια έχει θέσει, τότε αυτό που απομένει είναι ένα αρκετά μονοδιάστατο δράμα, αρνούμενο να δει την πολυπλοκότητα του χαρακτήρα και αρκούμενο τελικά σε ένα θρίλερ ζωής-θανάτου. (Παύλος Γκουγιάννος – moveitmag.gr – 2/5)

Ο Σιβεϊράκ επιχειρεί να στήσει εδώ ένα σφιχτοδεμένο, ερωτικό θρίλερ παλαιάς κοπής, αλλά τίποτα δεν πάει όπως πρέπει, παραδίδοντας μια άνευρη συρραφή σκηνών που ουδεμία σχέση έχουν μεταξύ τους, αποτυγχάνοντας παταγωδώς ακόμα και στα στοιχειώδη, στο γράψιμο δηλαδή ενός παραδοσιακού, αφηγηματικού σεναρίου.
Είναι προφανές πως ο σκηνοθέτης (και σεναριογράφος) δεν έχει ιδέα τι θέλει να είναι η ταινία του, μπολιάζοντας τη πλοκή με ολίγον από αστυνομικό crime και οικογενειακό δράμα, με μηδενικό προσανατολισμό και κάκιστη πρόζα, κάτι που καθιστά όλους τους χαρακτήρες, ανεξαιρέτως, αδιάφορους, αν όχι (και) τρομερά αντιπαθητικούς. Το φιλμ θέλει ουσιαστικά να εξαργυρώσει κινηματογραφικά τη συζυγική απιστία, όμως πέρα από αυτήν την basic, κεντρική ιδέα δεν υπάρχει τίποτε άλλο, με αποτέλεσμα ο Σιβεϊράκ να καταφεύγει σε αχρείαστες υποπλοκές προκειμένου να προσδώσει ενδιαφέρον στην υπόθεση, καταλήγοντας να κάνει ακόμα χειρότερα τα πράγματα (αυτό απαιτεί ταλέντο), με αποκορύφωμα τη σεκάνς της μητέρας με το κοριτσάκι, όπου πλέον πασχίζεις να καταλάβεις τι σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά τα γεγονότα μεταξύ τους. Μια μικρή βοήθεια: δεν έχουν καμία. (Βαρβάρα Κοντονή – cinemagazine.gr – 1/5)