Το συναρπαστικό ταξίδι του Πολ Ατρείδη, τη στιγμή που βρίσκεται ξανά με την Τσάνι και τους Φρέμεν, και ενώ πολεμά για να πάρει εκδίκηση από όσους συνωμότησαν για να καταστρέψουν την οικογένειά του. Διχασμένος -καθώς πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στον έρωτα της ζωής του και το πεπρωμένο του ορατού σύμπαντος- ο Πολ θα αποτολμήσει να αλλάξει ένα φρικτό μέλλον που μόνο ο ίδιος μπορεί να προβλέψει.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Dune: Μέρος Δεύτερο – Dune: Part 2
Δράσης, Περιπέτεια, Δράμα
Έτος: 2024
Χώρα: ΗΠΑ, Καναδάς
Διάρκεια: 166′
Σκηνοθεσία: Ντενί Βιλνέβ
Ηθοποιοί: Τιμοτέ Σαλαμέ, Ζεντάγια, Ρεμπέκα Φέργκιουσον, Τζος Μπρόλιν, Όστιν Μπάτλερ, Φλόρενς Πιου, Ντέιβ Μπατίστα, Κρίστοφερ Γουόκεν, Στίβεν Χέντερσον, Λέα Σεϊντού, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Σαρλότ Ράμπλινγκ, Χαβιέρ Μπαρδέμ
Διανομή: Tanweer
Πρεμιέρα: 29 Φεβρουαρίου 2024

Διαβάστε ΕΔΩ τις κριτικές των ελληνικών ΜΜΕ για την ταινία (από το yourate.gr).

Τώρα που βρισκόμαστε στο λυκόφως της κυριαρχίας των υπερηρωικών ταινιών και δεν κυκλοφορεί στους κινηματογράφους ένα μπλοκμπάστερ την εβδομάδα, το “Dune: Part Two” βρήκε τον χώρο να προκαλέσει μια ουσιαστική προσμονή στο κοινό, στην οποία στέκεται κάτι παραπάνω από αντάξιο, αποκαλύπτοντας αυτό που οι περισσότεροι είχαμε καταλάβει: ότι ο Denis Villeneuve είναι ένας σπουδαίος σκηνοθέτης ικανός να δημιουργήσει μια αδιαπραγμάτευτη ισορροπία μεταξύ του εκλεπτυσμένου καλλιτεχνικού οράματος και του ψυχαγωγικού κινηματογράφου. Σε αυτό το δεύτερο μέρος, o Villeneuve έρχεται να καλιμπράρει διακριτικά ορισμένες σκηνοθετικές επιλογές του που στο πρώτο μέρος -μια κατά τα άλλα σπουδαία ταινία- φανέρωναν τη μεγαλύτερη αδυναμία του, αυτή της συναισθηματικής αποστασιοποίησης. Αυτή η αδυναμία, που εντοπίζεται ως αποκύημα μιας στυλιστικής γραμμής υψηλής επιβλητικότητας, εμφανίζεται κι εδώ, αλλά τώρα με την ιστορία να έχει μπει μπροστά και την καίρια εισαγωγή νέων χαρακτήρων, οι διαπροσωπικές σχέσεις παίζουν πολύ μεγαλύτερο ρόλο. Ο Timothee Chalamet εξακολουθεί να παραμένει υπέροχος στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Πολ Ατρείδη, αλλά η συνύπαρξή του με την Τσάνι της Zendaya είναι που ανάβει τη σπίθα στο πανί. Στοιχεία όπως οι λεπτές συναισθηματικές αποχρώσεις και οι διακριτικές χειρονομίες συνδυάζονται με μια συντριπτική οπτική χλιδή για να προσφέρουν ένα υπερβατικό θέαμα και σε οπτικοακουστικό επίπεδο αλλά και ψυχικό. (Ορέστης Μαλτέζος – filmy.gr – 4,5/5)

Βέβαια, μέσα απ’ τα πυκνογραμμένα βιβλία φαντασίας του Φρανκ Χέρμπερτ θα μπορούσαν να προκύψουν δαιδαλώδεις υποπλοκές με τις οποίες ένας αληθινά καλλιεργημένος σκηνοθέτης θα έκανε εμβόλιμα σχόλια για τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, τα βάρβαρα ένστικτα των εκκολαπτόμενων ηγετών, τη μεσαιωνική δεισιδαιμονία και τη μεσσιανική φαντασίωση των μαζών. Ο Ντ. Βιλνέβ έχει αυτά και άλλα τόσα πράγματα στα χέρια του και δεν τα κάνει τίποτα. Μάλλον κάτι τα κάνει. Αποχυμώνει τις ιδέες και μετουσιώνει τις φλούδες που απέμειναν σε εικαστικά επιτεύγματα γεωμετρικής ακρίβειας. Το δεύτερο «Dune» είναι ζοφερό και χθόνιο και σε σημεία ξετυλίγει μια εικαστική pop μεγαλοπρέπεια που δεν είναι καθόλου εύκολο να χωνευτεί. Αυτή η αρχιτεκτονική της εικόνας έχει τη δύναμη να δημιουργήσει στρατούς από ανήλικους fanboys στα φόρα που θα τη λατρέψουν σαν τοτέμ και θα κάνουν συντονισμένες cyber επιθέσεις σε όποιον «hater» δεν πιει νερό στο όνομα της τριλογίας (η τρίτη ταινία ήδη σχεδιάζεται). Οι ηθοποιοί μοιάζουν να μην καταλαβαίνουν τι ακριβώς κάνουν, αλλά έχουν εμπιστοσύνη στη λογιστική μηχανή πίσω από το θηριώδες καλλιτεχνικό οικοδόμημα (τους φαντάζεσαι εύκολα να τινάζουν με αμηχανία την άμμο από τις μπότες τους έπειτα από μια κουραστική μέρα γυρισμάτων). Τελικά το πάνω χέρι παίρνουν η υποβλητική ατμόσφαιρα και το δέος που αδιαμφισβήτητα προκαλεί, καθώς την όποια φιλοσοφία των βιβλίων την κατάπιαν τα αδηφάγα σκουλήκια του σκηνοθετικού ναρκισσισμού. (Ανδρέας Κύρκος – Η Αυγή – 3/5)