Ο γάμος του Τόμας και του Μάρτιν, ενός γκέι ζευγαριού, αναστατώνεται όταν ο Τόμας ξεκινάει μια παθιασμένη ερωτική σχέση με την Άγκαθα.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Περάσματα – Passages
Δράμα, Ρομαντική
Έτος: 2023
Χώρα: Γαλλία
Διάρκεια: 91′
Σκηνοθεσία: Άιρα Σακς
Ηθοποιοί: Φραντς Ρογκόφσκι, Μπεν Γουίσο, Αντέλ Εξαρχόπουλος
Διανομή: The Film Group
Πρεμιέρα: 29 Φεβρουαρίου 2024

Διαβάστε ΕΔΩ τις κριτικές των ελληνικών ΜΜΕ για την ταινία (από το yourate.gr).

Τα πάντα σε αυτή την ταινία έχουν να κάνουν με την ακαθόριστη ενέργεια που κουβαλά κάθε άνθρωπος, την ενέργεια που νιώθεις όταν ο Τόμας κι η Αγκάτ χορεύουν κάτω από τις πολύχρωμες αποχρώσεις ενός ξέφρενου πάρτυ, ή την ενέργεια που φέρνει μαζί του ο Τόμας υπάρχοντας και μόνο σε έναν χώρο. Δεν χρειάζεται καν να μιλήσει, δεν χρειάζεται καν να κινηθεί.Αυτή η αφηγηματική ελλειπτικότητα είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας, στην πραγματικότητα, και κάτι ακόμα πιο άφοβο από τις έτσι κι αλλιώς εξαιρετικές σωματικές σκηνές της. Τα “Περάσματα” είναι μια ταινία αποτελούμενη από σκηνές που μοιάζουν να μην ξεκινάνε και να μην ολοκληρώνονται, σα να διαβάζεις κάποιο αποσπασματικό και άναρχα κρατημένο ημερολόγιο, όπου διαρκώς προσπαθεί να θυμηθείς ή να μαντέψεις το context της κάθε σημείωσης ή του κάθε αναμνηστικού.Όμως με αυτό τον τρόπο, με αυτή την πολύ δύσκολη κι η ιδιόμορφη σεναριακή επιλογή, το φιλμ του Άιρα Σακς (που μας έχει δώσει στο παρελθόν υπέροχα, γλυκά φιλμ όπως το “Love Is Strange” με τον Άλφρεντ Μολίνα και τον Τζον Λίθγκοου) παίρνει την μοναδική, ασυνήθιστη μορφή του. Είναι, κατά μία έννοια, εικόνα και ομοίωση του κεντρικού του ήρωα, ένα αταξινόμητο, ταραγμένο, χαοτικό αφήγημα – μια σειρά από μεσαίες πράξεις των οποίων την αρχή και το τέλος μπορείς είτε να μαντέψεις είτε δεν χρειάζεται να μαντέψεις. (Θοδωρής Δημητρόπουλος – news247.gr – 4/5)

Το «Passages» μένει πιστό στον τίτλο του. Υπάρχουν πολλαπλά «περάσματα» εδώ – από ζωές, από σπίτια, από σχέσεις. Υπάρχει όμως και η τοξικότητα αυτή που μεταμφιέζεται σε πρώτο ενθουσιασμό για το πρόσωπο μιας εν δυνάμει μούσας, που ο καλλιτέχνης μοιραία χρειάζεται για να αισθανθεί ξανά ζωντανός. Όταν όμως η καθημερινότητα και η ρουτίνα κατακάθονται, τα πράγματα αλλάζουν και εκεί ο Σακς επιβεβαιώνει τη ρήση «δε φταις εσύ, φταίω εγώ» αν και ο Τομά δε μοιάζει να το αντιλαμβάνεται ποτέ αυτό, μέχρι τουλάχιστον να είναι αργά.Σκηνοθετικά ο Σακς διατηρεί το γνωστό διαλογικό ύφος μεταξύ των ηρώων του, με συζητήσεις και ενέργειες που συνιστούν αυτή την ιστορία μια εμπειρία της διπλανής πόρτας και πράγματι θα μπορούσε να συμβεί στον οποιοδήποτε, ακόμα και αν οι συνιστώσες διέφεραν. Πρόκειται αρχικά για ένα ατομικό δράμα, αυτό του πρωταγωνιστή, που «καταπίνει» τους πάντες στο αυτό(καταστροφικό) διάβα του και έπειτα για μια ιστορία για σπασμένες καρδιές και σχέσεις που έληξαν περισσότερο ή λιγότερο άδοξα. Το «Passages» δεν είναι μια ιστορία που δεν έχεις ξαναδεί, αυτό είναι το λυπηρό. Είναι τέτοια η ανθρώπινη φύση μας, που αυτές τις ιστορίες θα συνεχίσουμε να τις βλέπουμε ξανά και ξανά εντός και εκτός της μεγάλης οθόνης. ( Βαρβάρα Κοντονή – cinemagazine.gr – 2,5/5)

Ταινίες σαν το Passages, με κάνουν ν’αναρωτιέμαι· για το αν κάποιες δημιουργίες, αφορούν κάποιον άλλον πέρα από το δημιουργό τους. Ποια ποσότητα αυτοαναφορικότητας, κάνει μια ιστορία προσβάσιμη, υποφερτή στο κοινό; Δεν ξέρω τι πρόθεση είχε ο Sachs όταν γύριζε το φιλμ, αλλά με κάνει να πιστεύω πως ήταν σε σαδιστικό mood.Πως μπορώ να βασανίσω τους θεατές; Θα κάνω τον πρωταγωνιστή αχώνευτο και ενοχλητικό. Η μιάμιση ώρα διάρκειας θα μοιάζει με τρεις. Οι σκηνές θα είναι σχεδόν θεατρικές, με δύο το πολύ γωνίες λήψης. Δε θα συμβαίνει τίποτα, γαρνιρισμένο με αμήχανες σιωπές που δεν προσφέρουν το παραμικρό στην πλοκή. Αργός ρυθμός, στεγνή αφήγηση χωρίς μουσική. Να θυμίζει κάτι από νουβέλ βαγκ, γιατί κάνουμε τέχνη.Δεν ξέρω τι ήθελε να πει ο ποιητής. Το Passages είναι το πορτρέτο ενός ανώριμου και ανισόρροπου ανθρώπου. Ενάς νάρκισσος που τρέφει το εγώ του, βασανίζοντας τους εραστές του, χωρίς να τους προσφέρει τίποτα. Αν αυτός ήταν ο σκοπός του, μπορούσε να το κάνει πολύ καλύτερα. Γιατί τα 92 λεπτά ήταν αφόρητα. Δεν έχει σημασία τι λες, αλλά πως το λες. Η απουσία νοήματος είναι συγχωρητέα, η απουσία στυλ όχι.Θέλω να είμαι δίκαιος, τον Rogowski τον είδα πρώτη φορά στο Passages. Ήταν πολύ πειστικός ως νάρκισσος. Πολύ καλός ο Whishaw, ενώ η Εξαρχόπουλος ήταν αδιάφορη, χωρίς να ευθύνεται απόλυτα η ίδια. Έχουμε δει πολύ καλύτερες κινηματογραφικές εκδοχές ερωτικής γεωμετρίας, από την άσκηση υπνηλίας του Αμερικανού σκηνοθέτη (Κώστας Ντούμας – artscript.gr)