Στο μέσο μιας περιβαλλοντικής καταστροφής που βυθίζει το Λονδίνο, μια νεαρή γυναίκα και το νεογέννητο βρέφος της αναζητούν ένα νέο σπίτι.
Το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Μαχάλια Μπέλο σε σενάριο της Άλις Μπιρχ («Normal People») πρόκειται για ένα ζεστό και ποιητικό πορτραίτο οικογενειακής επιβίωσης που θέτει την μητρότητα στο επίκεντρο. Με την Τζόντι Κόμερ («Killing Eve») στην καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της.

Ένα Τέλος και Μια Αρχή – The End We Start From
Δράμα, Θρίλερ, Περιπέτεια
Έτος: 2023
Χώρα: Αγγλία
Διάρκεια: 102′
Σκηνοθεσία: Μαχάλια Μπέλο
Ηθοποιοί: Τζόντι Κόμερ, Τζόελ Φράι, Βένεντικτ Κάμπερμπατ, Κάθριν Γουότερστον, Μαρκ Στρονγκ
Διανομή: TFG Greece
Πρεμιέρα: 22 Φεβρουαρίου 2024

Διαβάστε ΕΔΩ τις κριτικές των ελληνικών ΜΜΕ για την ταινία (από το yourate.gr).

Από την πρώτη στιγμή καταλαβαίνει κάποιος πως δεν πρόκειται για μια τυπική (μετα) αποκαλυπτική ταινία, αλλά αλληγορική από την αρχή μέχρι το τέλος της. Ο φακός της Μπέλο δεν επικεντρώνεται τόσο στην οικολογική καταστροφή που ώθησε τη μητέρα αυτή να ξεκινήσει το ταξίδι της, ούτε στις κοινωνικοπολιτικές αναφορές γύρω από τα περιβαλλοντολογικά και προσφυγικά μηνύματα που θέλει να περάσει, κάνοντάς τα σαφή από την πρώτη στιγμή. Βάζοντας στο επίκεντρο τον ίδιο τον χαρακτήρα της μητέρας σκηνοθετεί με φεμινιστική ματιά όλες εκείνες τις ανησυχίες και τις δυσκολίες που περνάει ένας γονιός την σημερινή εποχή.   Χρήστος Μπακατσέλος (Flix.gr)

Ο υφέρπων λυρισμος, οι παραπομπές στον μακΚαρθικό Δρόμο, με τον Πατέρα και το Αγόρι να αντικαθίστανται από τη Μητέρα και το μωρό της – στα μεθεόρτια της καταστροφής, τα ονόματα παραλείπονται συμβολικά και δίνουν τη θέση τους στις ιδιότητες-, η ολιγόλεπτη παρουσία αγαπητών εκπροσώπων της βρετανικής υποκριτικής και, βέβαια, η πρωταγωνιστική στόφα της Τζόντι Κόμερ αρκούν για να αποτρέψουν μια φιλμική καταστροφή, όχι όμως και να αναπληρώσουν την ένδεια του περιεχομένου, το οποίο στέκεται περισσότερο στο σκέλος της επιβίωσης και μόνο στην τρίτη πράξη προχωρά εξίσου ελλειπτικά σε μια αποδοχή (και) της σκοτεινότερης πλευράς της ανθρώπινης φύσης από τον κεντρικό χαρακτήρα.  Γιάννης Βασιλείου (cinemagazine.gr)

Η απολιτίκ στάση της αποκτά μια εκνευριστική διάσταση. Αποφεύγοντας συνειδητά οποιονδήποτε σχολιασμό πάνω στις κοινωνικές και γεωπολιτικές αιτίες των συμβάντων της, η ανθρώπινη επιβίωση πάνω στην οποία βασίζει το συναισθηματικό της αντίκτυπο δεν αποτελεί τίποτα πιο ουσιώδες από την ιστορία οποιουδήποτε RPG βιντεοπαιχνιδιού. Μπορεί η ταινία να αποτινάσσει συνειδητά τον ισχυρισμό ότι ανοίγει έναν διάλογο πάνω σε επίκαιρες καταστάσεις, αλλά όταν η ίδια κάνει χρήση θεμάτων όπως η κλιματική αλλαγή και η μητρότητα, η πλήρης απουσία διαλογικής πάνω τους την κάνει να φαντάζει, στην καλύτερη, αδαής.  Ορέστης Μαλτέζος (Filmy.gr)