Ο μεγαλύτερος Κούρδος ποιητής, ο Merwan Berekat, μας ξεναγεί στα ερείπια της πόλης του. Στο φόντο ένας γάμος που έγινε 15 χρόνια πριν από την έναρξη του πολέμου και 27 χρόνια πριν από τη δημιουργία της ταινίας. Και μια ερώτηση που ίσως να μην απαντηθεί ποτέ: Τι απέγιναν άραγε όλοι αυτοί οι άνθρωποι που εμφανίζονται στο βίντεο του γάμου;

Ο γάμος στο Αφρίν (The Wedding in Afrin)
Ντοκιμαντέρ
Έτος: 2023
Χώρα: Συρία, Ιράκ, Γερμανία, Ελλάδα
Διάρκεια: 101′
Σκηνοθεσία: Θωμάς Σίδερης
Διανομή: New Star
Πρεμιέρα:20/4/23

Οι κριτικές για την ταινία θα προστεθούν εδώ μόλις δημοσιευθούν στα ΜΜΕ.

Μία ελεγεία για τον πόλεμο
Ένας ποιητής στα συντρίμμια μιας κατεστραμμένης πόλης
Το δεύτερο μέρος της τριλογίας για τον πόλεμο, μετά τα «Ρόδια του Ναγκόρνο Καραμπάχ»

Ο σκηνοθέτης πραγματοποίησε τις πρώτες κινηματογραφικές λήψεις στο κουρδικό Αφρίν το καλοκαίρι του 2012. Επέστρεψε στην πόλη δέκα χρόνια μετά, τον Ιανουάριο του 2022. Σε αυτά τα δέκα χρόνια που είχαν μεσολαβήσει είχαν γίνει πολλά: ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία και η χαοτική κατάσταση που επικράτησε στη χώρα, η γιγάντωση της ISIS και η εφιαλτική κυριαρχία του λεγόμενου ισλαμικού κράτους, η παρουσία ξένων στρατιωτικών δυνάμεων, η εισβολή τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων το 2018 και ο έλεγχος των κουρδικών περιοχών του Αφρίν. Η πόλη είχε μετασχηματιστεί. Νέα ερείπια πάνω στα ερείπια, κάποιες προσπάθειες ανοικοδόμησης και προσφυγικοί καταυλισμοί γύρω από το Αφρίν και τις άλλες κουρδικές κωμοπόλεις. Αυτό που δεν άλλαξε όλα αυτά τα χρόνια ήταν ο φόβος των ανθρώπων για την επόμενη μέρα και κυρίως για τους Κούρδους που έγιναν πρόσφυγες μέσα στην ίδια την πόλη τους.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΤΑΙΝΙΑ
Για τον Μερβάν Μπερεκάτ άκουσε πρώτη φορά ο σκηνοθέτης το 2012 από τον Μπαχούζ Ντάγοντ, έναν νεαρό Κούρδο που προσπαθούσε εναγωνίως να φύγει από τη Συρία. Ο Μπαχούζ ήταν ξάδελφος με τον Ραφίκ και τον Μπασίμ Ντάγοντ (Το θολό ποτάμι του Μπασίμ). Ο Μερβάν θεωρείται σήμερα ο σπουδαιότερος εν ζωή Κούρδος ποιητής και λογοτέχνης.
Στις συνομιλίες που είχε ο σκηνοθέτης με τον Μερβάν, ο ποιητής μιλούσε συχνά για τον κήπο του που καταστράφηκε λόγω του πολέμου. Ο κήπος δεν υπήρχε πια αλλά ο Μερβάν ήταν πρόθυμος να καταγράψει με ό,τι μέσα είχε στη διάθεσή του τη δική του καθημερινότητα και πραγματικότητα. Ούτε ο Θωμάς Σίδερης γνώριζε τι κινηματογραφεί ο Μερβάν ούτε ο Μερβάν τι κινηματογραφεί ο σκηνοθέτης.
Το υλικό τους συναντήθηκε πρώτη φορά και συνομίλησε στο μοντάζ του ντοκιμαντέρ. Ο Μερβάν με το κινητό του και τη φωτογραφική μηχανή της κόρης του αποτύπωσε όψεις της καθημερινότητας του Αφρίν, εικόνες-θραύσματα της πόλης του. Κινηματογράφησε τα εγγνόνια του, τους φίλους του, τους δρόμους, του Αφρίν, έναν ποδοσφαιρικό αγώνα αναπήρων παιχτών, μία κοκορομαχία, το νοσοκομείο της πόλης του, τους στρατιώτες και άλλα πολλά. Τα κινηματογράφησε με τον δικό του τρόπο, χωρίς τη διαμεσολάβηση και την καθοδήγηση του σκηνοθέτη.
Κατά τη διάρκεια της έρευνας, ο σκηνοθέτης πήρε στα χέρια του μια βιντεοταινία από έναν γάμο που έγινε στο Αφρίν δεκαπέντε χρόνια πριν την έναρξη του εμφυλίου πολέμου και 28 χρόνια πριν την ολοκλήρωση της ταινίας. Η γαμήλια τελετή έγινε ο κύριος αφηγηματικός άξονας της ταινίας. Καθώς η τελετή εξελίσσεται μέσα στη μέρα και μέχρι αργά τη νύχτα, που ο γαμπρός θα πάρει τη νύφη από το χέρι και θα χορέψουν στο κέντρο του κύκλου, παρακολουθούμε ταυτόχρονα την εξέλιξη της πόλης. Ο χρόνος συμπυκνώνεται και τα δέκα χρόνια της φθοράς της πόλης γίνονται δέκα ώρες, όσο κρατά δηλαδή η γαμήλια τελετή.