Η Αντονίνα Μιλιούκοβα είναι μία όμορφη και δροσερή κοπέλα, μέλος της ρωσικής αριστοκρατίας του 19ου αιώνα. Θα μπορούσε να έχει όποιον θέλει, όμως αναπτύσσει μια εμμονή με τον ήδη περιζήτητο συνθέτη Πιοτρ Τσαϊκόφσκι, τον οποίο ερωτεύεται τρελά με το που ακούει τη μουσική του. Ο μοναδικός της σκοπός είναι να τον παντρευτεί και να τον στηρίζει δια βίου με όλες της τις δυνάμεις στο θεάρεστο, όπως το αντιλαμβάνεται εκείνη, έργο του.
Ο συνθέτης ενδίδει για να δώσει ένα τέλος στις φήμες γύρω από την ομοφυλοφιλία του, αλλά ο γάμος αυτός δεν μπορεί να διαρκέσει… Δίχως ίχνος αγάπης, κατηγορώντας την για τις κακοτυχίες και την κατάρρευσή του, οι προσπάθειες του Τσαϊκόφσκι να ξεφορτωθεί τη σύζυγό του γίνονται όλο και πιο βίαιες. Κυριευμένη από τα συναισθήματά της για αυτόν όμως, η Αντονίνα αποφασίζει να υπομείνει και κάνει οτιδήποτε χρειαστεί για να μείνει μαζί του. Η ταπείνωση, ο εξευτελισμός και η απόρριψη την οδηγούν σταδιακά στην παράνοια.

Η Γυναίκα του Τσαϊκόφσκι (Zhena Chaikovskogo, Tchaikovsky’s Wife)
Βιογραφία, Δράμα
Έτος: 2022
Χώρα: Ρωσία, Γαλλία, Ελβετία
Διάρκεια: 138′
Σκηνοθεσία: Kirill Serebrennikov
Ηθοποιοί: Alyona Mikhailova, Odin Lund Biron, Filipp Avdeev
Διανομή: Weird Wave
Πρεμιέρα: 6/4/23

Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος – Lifo – 2/5
…Υπάρχουν μόνο υποψίες για τις προθέσεις της και παρενθέσεις δραματικού ενδιαφέροντος σε μια πραγματικά χαμένη ευκαιρία λόγω του θέματος αλλά και του παραλληλισμού ενός Ρώσου καλλιτέχνη στο περιθώριο της χώρας που ανατράφηκε με την ειδική θέση της συζύγου ενός παγκοσμίου φήμης άνδρα… Περισσότερα>>>

Πάρις Μνηματίδης– Filmy – 2/5
…Διαθέτει μια τόλμη που σίγουρα την κάνει να αποφεύγει την ταμπέλα ενός ακόμη τυπικού δράματος εποχής, αλλά το όραμά της είναι συγκεχυμένο, και αυτό το γεγονός επηρεάζει αναπόφευκτα και την εκτέλεση…Περισσότερα>>>

Αιμίλιος Χαρμπής – Καθημερινή – 2,5/5
…Η ταινία του Ρώσου σκηνοθέτη είναι ατμοσφαιρική και παίρνει εύστοχα διαστάσεις θρίλερ, αν και η διάρκειά της (άνω των δύο ωρών) θα μπορούσε να είναι σημαντικά μικρότερη… Περισσότερα>>>

Θοδωρής Δημητρόπουλος- news247.gr – 2,5/5
…Άλλο ένα άκρως πολιτικό φιλμικό κομμάτι από τον πάντοτε εικαστικά εντυπωσιακό Σερεμπρένικοφ, που αν δεν παγιδευόταν σε μια σοβαρή επαναληψιμότητα θα μπορούσε να έχει πετύχει κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρον… Περισσότερα>>>

Ανδρέας Κύρκος – Η Αυγή – 2,5/5
…Ο ναρκισσισμός, οι αυταπάτες και η λανθάνουσα νυμφομανία εξετάζονται με πειθώ και ικανοποιητική ατμόσφαιρα σε ένα φιλμ που χρειαζόταν δύο πράγματα για να απογειωθεί: καλύτερη αισθητική στον ερωτισμό ώστε να είναι μαγνητικό ως στόρι ή πιο στιβαρό σενάριο ως προς την ανεξέλεγκτη παράνοια της ηρωίδας, πώστε να αξιοποιηθεί το ενδιαφέρον της ιστορίας… Περισσότερα>>>

Λήδα Γαλανού – efsyn.gr – 2,5/5
…Ο Σερεμπρένικοφ, από τις πιο στεντόρειες φωνές του νεότερου ρωσικού σινεμά , αντικαθεστωτικός, μπαρόκ και (ενίοτε υπερβολικά) σίγουρος για τα σενάρια και τη σκηνοθετική δεινότητά του, κάνει άλλη μια ταινία που προκαλεί συζήτηση , αυτή τη φορά όμως βάζοντας τρικλοποδιά στον εαυτό του… Περισσότερα>>>

Κώστας Ζαλίγκας – Ελεύθερος Τύπος – 2,5/5
….Οι άσοι στο μανίκι του Ρώσου σκηνοθέτη είναι η σκηνογραφία και η φωτογραφία, που μας μεταφέρουν πιστά στον 19ο αιώνα τόσο στα εσωτερικά πολυτελών κατοικιών όσο και στους δρόμους όπου επικρατεί η ανέχεια και η δυστυχία. Πέραν αυτού, η κατάσταση και η θέση αυτής της γυναίκας δύσκολα θα διαπεράσει την οθόνη για να συνομιλήσει ουσιαστικά με τον θεατή..Περισσότερα>>>

Παύλος Γκουγιάννος – Move It – 3/5
…Ο Serebrennikov οδηγείται αργά αλλά μεθοδικά στον κόσμο των δύο ηρώων, με μια μπαρόκ, μεγαλόπρεπη αλλά και ποιητική διάθεση σε μια ιστορία-πορτρέτο μιας ολόκληρης κοινωνίας και εποχής…Περισσότερα>>>

Νίνος Φένεκ Μικελίδης – Enetpress – 3/5
…Ο σκηνοθέτης αναμιγνύει με δύναμη το ρεαλισμό (που συχνά φτάνει στο νατουραλισμού) με τη φαντασία, σε σκηνές εφιαλτικές που χαράσσονται στη μνήμη,… Περισσότερα>>>

Χρήστος Μήτσης – Αθηνόραμα – 3/5
…Υποφωτισμένη, ασφυκτική και υπερβολικά εσωστρεφής όσο και αφηγηματικά αντισυμβατική βιογραφία, η οποία λειτουργεί και ως σκληρή αλληγορία πάνω στη σύγχρονη ρωσική πραγματικότητα… Περισσότερα>>>

Θοδωρής Καραμανώλης – Cinemagazine – 3,5/5
…ανακαλύπτουμε κάτι φύσει και θέσει τολμηρό, έναν έκρυθμο κόσμο μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας που όπως κι ο σκηνοθέτης, τα δίνει όλα χωρίς να την ενδιαφέρουν οι συνέπειες…Περισσότερα>>>

Γιάννης Ζουμπουλάκης – Το Βήμα – 3,5/5
…μέσα από μια πανέμορφη στην όψη, πέρα για πέρα κινηματογραφική ταινία, γυρισμένη κατά κάποιο τρόπο σαν να θυμίζει όνειρο , ο σκηνοθέτης κεντά ένα πραγματικά ασυνήθιστο ψυχόδραμα μέσα από το οποίο η εικόνα του Τσαϊκόφσκι που αναδύεται στην οθόνη είναι μάλλον αρνητική… Περισσότερα>>>

😐

Παυλίνα Αγαλιανού – Ριζοσπάστης  😦
…Παρακολουθώντας την ταινία αναρωτηθήκαμε τι είναι αυτό που μας προσφέρει η «αποκάλυψη» της σεξουαλικής ταυτότητας του συνθέτη; Μαθαίνοντας όλες αυτές τις λεπτομέρειες, προστέθηκε κάτι ή άλλαξε κάτι στην αντίληψή μας για τη μουσική ιδιοφυία του Τσαϊκόφσκι; Η απάντηση είναι όχι…. Περισσότερα>>>

Χάρης Αναγνωστάκης – ΑΠΕ-ΜΠΕ  😐
… Ο Σερεμπρένικοφ, ορισμένες φορές και χωρίς ιδιαίτερο λόγο μπερδεύει τα απλά και κάνει πιο πολύπλοκη την ιστορία του, ενώ με την εξαντλητική διάρκεια της ταινίας του (2,5 ώρες) μάλλον προτίμησε το «εγώ» του από το έργο που έπρεπε να παραδώσει… Περισσότερα>>>

Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος – ΕΡΤ  😐
…Η ταινία «η Γυναίκα του Τσαϊκόφσκυ» περιγράφοντας τον τραυματισμένο ρομαντισμό της Ρωσίας, αναλύει τους κώδικες πίσω από τα εγκλημάτα που γίνονται στο όνομα της τέχνης… Η ομοφυλοφιλία του συνθέτη, δυστυχώς, δεν αξιοποιείται σεναριακά ώστε να αποκωδικοποιήσει το εύθραυστο των ισορροπιών… Περισσότερα>>>

Χ. Λακταρίδης – doctv  😐
…μια τολμηρή, βιογραφική ταινία εποχής  που συζητήθηκε πολύ στις Κάννες: μια ταινία που αποδίδει ατμοσφαιρικά, και καθόλου ωραιοποιημενα, το ιστορικό πλαίσιο της Ρωσίας στα τέλη του 19ου αιώνα, και μιλά για το καθεστώς της πατριαρχίας της εποχής εκείνης… Περισσότερα>>>

Αγγελική Καρυστινού – Bovary  😐
…με  αργούς ρυθμούς, χωρίς να αποφεύγει τις λούπες, καταγράφει την εικόνα της Ρωσίας του 19ου αιώνα παραλληλίζοντας την με αυτή του 21^ουαιώνα, και αποτυπώνει τον εφιάλτη δύο ανθρώπων, που μην μπορώντας να αρθρώσουν αυτό που θέλουν, βυθίζονται στην εμμονή και στην τρέλα… Περισσότερα>>>

Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου – Κέντρο Μελετών & Ερευνών για το Σινεμά  😐  🙂
…Αργόρυθμο το φιλμ, «βασανιστικό», ίσως στην προσπάθεια να αποδώσει βιωματικά  την αποδομητική επίδραση  του χρόνου στην ταινία. Η αφήγηση αρκετά σύνθετη, εναλάσσει παρόν, φλάς μπάκ , αλλά και φαντασιώσεις (δηλαδή δυνητικές σεκάνς), προσδίδοντας την φόρμα ενός υπαρξιακού θρίλερ… Περισσότερα>>>

Άκης Καπράνος – Ναυτεμπορική  😐  🙂
…Ναι, υπάρχει μεγάλη σκηνοθετική μαεστρία σε αυτό το αισθητικό κομψοτέχνημα, αλλά, να σας πούμε την αλήθεια, η «Γυναίκα του Τσαϊκόφσκι» θα μπορούσε να είναι και λιγότερο μονοσήμαντη – εκτός κι αν υποθέσουμε πως αυτός ήταν και ο τελικός στόχος του Σερεμπρένικοφ, πως αυτό το βάρος με το οποίο αφήνουμε την αίθουσα ήταν εντέλει το ζητούμενο… Περισσότερα>>>

Μια παθιασμένη και τολμηρή ιστορία ενός ανεκπλήρωτου έρωτα που οδήγησε την γυναίκα του Τσαϊκόφσκι στα άκρα.
Υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα και Queer Palm στο Φεστιβάλ των Καννών (2022).
Το βιογραφικό αυτό δράμα, με θέμα την πολυτάραχη σχέση του Πιοτρ Τσαϊκόφσκι με την Αντονίνα Μιλιούκοβα που φωτίζει τη σκοτεινή ερωτική ζωή του μεγάλου συνθέτη, προβλήθηκε στο τελευταίο Φεστιβάλ των Καννών αποτελώντας την μοναδική ρωσική συμμετοχή στον απόηχο του πολέμου Ρωσίας-Ουκρανίας.

Ο Κιρίλ Σερεμπρένικοφ («Πιστός», «Leto», «Petrov Flu») δημιούργησε μια τολμηρή, βιογραφική ταινία εποχής  που συζητήθηκε πολύ στις Κάννες: μια ταινία που αποδίδει ατμοσφαιρικά, και καθόλου ωραιοποημένα, το ιστορικό πλαίσιο της Ρωσίας στα τέλη του 19^ου αιώνα, και μιλά για το καθεστώς της πατριαρχίας της εποχής εκείνης, στο οποίο μια γυναίκα με ταλέντο δεν θα μπορούσε ποτέ να μεγαλουργήσει όπως ένας άντρας -περιορίζεται απλώς στο ρόλο της συζύγου. Ο Σερεμπρένικοφ υπαινίσσεται πως οι γυναίκες τότε, που διακατέχονταν από έντονα πάθη και ευαισθησίες, αν ήταν άντρες πιθανόν να εκτονώνονταν μέσω της τέχνης, αλλά καθώς είναι γυναίκες οδηγούνταν πιο εύκολα στην τρέλα.

Ο σκηνοθέτης τολμά να αμαυρώσει την εικόνα του μέγα Τσαϊκόφσκι –όχι βέβαια του ιδιοφυούς δημιουργού της Λίμνης των Κύκνων, αλλά του ανθρώπου, ο οποίος, αδυνατώντας να συμφιλιωθεί με την ερωτική του φύση σε ένα εχθρικό κοινωνικό πλαίσιο,  με τις λάθος επιλογές του και τις συχνά σοκαριστικές πράξεις του οδηγεί μαθηματικά την σύζυγό του στον όλεθρο.

H ταινία είναι γυρισμένη υπό το πρίσμα της  Αντονίνας, και όπως τονίζει ο δημιουργός της, είναι βασισμένη στα πραγματικά περιστατικά της ζωής της, όπως διασώζονται σήμερα από τα γράμματα και τις αναμνήσεις της. «Πολλοί την παρουσίαζαν σαν μια ηλίθια που δεν κατανοούσε το μεγαλείο του Τσαϊκόφσκι, που δεν ήταν αντάξιά του ως σύντροφος. Αμφέβαλα γι’ αυτό και θέλησα να «σκάψω» βαθύτερα, να μάθω περισσότερα γι’ αυτήν.  Είναι άλλωστε προφανές πως δεν μπορείς να πλησιάσεις τον ήλιο χωρίς να καείς».

Θέλησε να γυρίσει ένα «ψυχολογικό θρίλερ. Στον πυρήνα της ταινίας όμως βρίσκεται μια διαφορετική ιστορία αγάπης. Ταυτόχρονα είναι μια ταινία για την υποκρισία. Φωτίζει την ιδιωτική ζωή του Τσαϊκόφσκι που για δεκαετίες θεωρείτο ταμπού και σκοπίμως την απέκρυβαν και τη λογόκριναν».

Ο σκηνοθέτης βασίστηκε στο βιβλίο του καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Γέιλ Αλεξάντερ Ποζνάνσκι, ο οποίος έκανε ενδελεχή έρευνα για τη ζωή του συνθέτη αλλά και της Αντονίνας Μιλιούκοβα.

Ανέκαθεν μαχητικός, ο Σερεμπρένικοφ, γιος Εβραίου και Ουκρανής, στον οποίο είχε απαγορευτεί η έξοδος από την Ρωσία, εγκαταστάθηκε τελικά στο Βερολίνο, απ’ όπου δηλώνει ελεύθερος να δημιουργεί αλλά και να παρουσιάζει τις ταινίες του στα μεγάλα φεστιβάλ -κάτι που του απαγορευόταν όσο ζούσε στην πατρίδα του, καθώς ουδέποτε φοβόταν να μιλήσει εναντίον της κυβέρνησης.  Στο 75ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών όμως, ο Σερεμπρένικοφ διαγωνίστηκε για το Χρυσό Φοίνικα με τη «Γυναίκα του Τσαϊκόφσκι», και ήταν και ο ίδιος εκεί.

Όπως δήλωσε στις Κάνες, «αυτό που συμβαίνει στην Ουκρανία είναι φρικτό, είναι αβάσταχτο. Ωστόσο το να σταματήσουμε να ακούμε Τσαϊκόφσκι ή να διαβάζουμε Ντοστογιέφσκι ή να ανεβάζουμε Τσέχοφ δεν είναι σίγουρα η λύση. Η τέχνη μιλάει για την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης, το πόσο εύθραυστοι είμαστε, για το πόσο σημαντικός είναι ο κάθε ένας από εμάς. Η προπαγάνδα μιλάει μόνο για καταστροφή. Η τέχνη δεν θα έπρεπε να λογοκρίνεται ή να απαγορεύεται. Είναι το πιο δυνατό μήνυμα κατά του πολέμου».