Ένα σαββατιάτικο, φθινοπωρινό βράδυ, η Μία βιώνει μια τρομοκρατική επίθεση σε ένα παρισινό μπιστρό. Τρεις μήνες μετά, πασχίζει να θυμηθεί τι ακριβώς συνέβη το μοιραίο βράδυ και πώς να ανακτήσει τη ζωή της για να βρει ξανά την ευτυχία. Όμως δεν είναι πια η ίδια και το Παρίσι δεν είναι πια το ίδιο…
Η Μία βλέπει την πόλη της με νέα μάτια, κι αυτό είναι το πρώτο βήμα προκειμένου όχι μόνο να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα, αλλά και να αλλάξει ριζικά τη ζωή της
Συμμετοχή στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών, Φεστιβάλ των Καννών.
Βραβείο Σεζάρ καλύτερης γυναικείας ερμηνείας.

Παρίσι ξανά (Revoir Paris, Paris Memories)
Δράμα
Έτος: 2022
Χώρα: Γαλλία
Διάρκεια: 105′
Σκηνοθεσία: Alice Winocour
Ηθοποιοί: Virginie Efira, Benoît Magimel, Grégoire Colin
Διανομή: Weird Wave
Πρεμιέρα: 16/3/23

Σταύρος Γανωτής – Filmy – 2/5
…Η Alice Winocour έχει στα χέρια της ένα θέμα για καλή ταινία, όλες τις σωστές προθέσεις, αλλά έλλειψη ορθής οπτικής γωνίας. Έτσι έχουμε ένα φιλμ που δεν αστοχεί ποιοτικά στην εικόνα του, αλλά και δεν εκφράζει ιδιαίτερα πολλούς παρότι αναφέρεται σε κάτι οικουμενικό… Περισσότερα>>>

Γιάννης Βασιλείου – Lifo – 3/5
…η Γαλλίδα δημιουργός ακολουθεί μεν τη φόρμα μιας ταινίας μυστηρίου, μα στην πραγματικότητα επιχειρεί να χαρτογραφήσει το συλλογικό τραύμα, να αφουγκραστεί την ανάγκη των ανθρώπων να χωνέψουν αυτό που τους συνέβη, να συναισθανθεί τον τρόμο, τη θλίψη, την ενοχή και τον θυμό τους … Περισσότερα>>>

Κώστας Ζαλίγκας – Ελεύθερος Τύπος – 2,5/5
…Χαμηλών τόνων αφήγηση που συντάσσεται με την προσπάθεια ενός επιζήσαντα τρομοκρατικής επίθεσης να ξεπεράσει τα τραύματά του και να αλλάξει ριζικά τη ζωή του… Περισσότερα>>>

Flix – 2,5/5
…Μπορεί να είναι νωρίς, μπορεί η Βινοκούρ, εξαιρετική σεναριογράφος, να είναι υπερβολικά συνδεδεμένη με την εμπειρία, όμως η χαρακτηρογραφία και η πλοκή μοιάζουν να φτάνουν ως τη μέση τής εξέλιξής τους και μετά να βιάζονται να κλείσουν, απλοϊκά και προβλέψιμα, ένα τόσο επώδυνο κεφάλαιο… Περισσότερα>>>

Γιάννης Ζουμπουλάκης – Το Βήμα – 3/5
…Η Εφιρά συμβάλλει τα μέγιστα με την εκφραστικότητά της, καλύπτει ακόμα και τις αναπόφευκτες επαναλήψεις που εντοπίζεις σε μια ιστορία ειπωμένη με άκρατο σεβασμό… Περισσότερα>>>

Χρήστος Μήτσης – Αθηνόραμα – 2,5/5
…ένα εγκάρδιο, ελαφρά υποτονικό δράμα το οποίο δεν ξεφεύγει ποτέ από οικεία σχήματα και προβλέψιμα όρια… Περισσότερα>>>

Ηλίας Δημόπουλος – Cinemagazine – 2,5/5
…Σε μια ταινία με την μουσική εσωστρέφεια και την προσωποπαγή διάσταση του «Παρίσι Ξανά», δεν το ψάχνεις πολύ. Ζητάς να μην έχει κορώνες (δεν έχει), να συλλαμβάνει μια ψυχική ατμόσφαιρα (το κάνει), να έχει εκλάμψεις (η σκηνή της επίθεσης ή η «θρησκευτική» σκηνή του τρένου είναι καλές στιγμές) και να συγκινήσει, αν γίνεται…. Περισσότερα>>>

Ηλίας Φραγκούλης – Free Cinema – 0,5/5
…Τέτοιο έργο, όμως, απαιτεί στιβαρούς χαρακτήρες και μια θαρραλέα ιστορία με θέση και άποψη. Τίποτε από όλα αυτά δεν υφίσταται εδώ…. Περισσότερα>>>

Σταύρος Γανωτής – Filmy – 2/5
…κάποια συμβολικά «κόλπα» … μάς δηλώνουν πως βρισκόμαστε στον πάνθεον εκείνης της γαλλικής ταινίας που θέλουμε να διαιωνίσει την ύπαρξη της. Το ότι σεναριακά η ταινία ελέγχεται σχεδόν για το σύνολο όσων μας παρουσιάζει, ευτυχώς δεν την αναιρεί ως μια ενδιαφέρουσα επιλογή… Περισσότερα>>>

Άγγελος Πολύδωρος – MyFilm – 4/5
…Η κάμερα της Βικονούρ, κινείται διακριτικά και εισδύει βαθιά, με ευαισθησία, στη ψυχή της Μία, δείχνοντάς μας τα όνειρα που βλέπει ακόμα και στο ξύπνιο της. Μας βυθίζει εντελώς στην καρδιά του τραύματος από το οποίο η ηρωίδα δεν είναι εύκολο να ξεφύγει. Ένας ατελείωτος εφιάλτης… Περισσότερα>>>

Παύλος Γκουγιάννος – Move It – 2,5/5
…Πρόκειται για μια αργή καταβύθιση στην ψυχή της Μία, χωρίς ανατροπές, χωρίς πλούσια εξωτερική δράση, αλλά με μπόλικη εσωτερική, χωρίς πραγματικό ενδιαφέρον για τα ίδια τα γεγονότα αλλά για το πώς τα χειρίζεται η μνήμη… Περισσότερα>>>

Θοδωρής Δημητρόπουλος- news247.gr – 3/5
…Ο τρόπος που το πριν και το τώρα ανασυντίθενται κομμάτι το κομμάτι, ανάμνηση την ανάμνηση, χτίζει προς μια σιωπηλά συναισθηματική κορύφωση, και ένα δραματουργικό παζλ που ολοκληρώνεται με πόνο και επιμονή. Τίμιο, στιβαρό ευρωπαϊκό σινεμά… Περισσότερα>>>

Λήδα Γαλανού – efsyn.gr – 2,5/5
…η Βινοκούρ ωστόσο μπερδεύει την ακτινογραφία του ψυχισμού τής ηρωίδας της μ’ ένα θρίλερ αναζήτησης του χαμένου άνδρα και μαζί μια ακύρωση των κοντινών ανθρώπων που δεν βίωσαν την επίθεση, καταλήγοντας μ’ ένα περιττά χειριστικό δράμα, υπογραμμισμένο με ανησυχητική μουσική και πολλά υγρά βλέμματα… Περισσότερα>>>

Νίνος Φένεκ Μικελίδης – Enetpress – 3/5
…Με ένα καλογραμμένο, με ωραίους χαρακτήρες και σωστούς διαλόγους, σενάριο, η Ουινοκούρ κίνησε με ξεχωριστή μαεστρία τους δυο πρωταγωνιστές της… Περισσότερα>>>

Ανδρέας Κύρκος – Η Αυγή – 2,5/5
…Το αποτέλεσμα είναι γοητευτικό σε πολλά σημεία, αν και υπερφορτωμένο με αγωνιώδη μουσική, κι αν κερδίζει κάπου το στοίχημα, είναι στη ζεστασιά και στην αυθεντική μελαγχολία… Περισσότερα>>>

Αιμίλιος Χαρμπής – Καθημερινή – 2,5/5
…Το θέμα του ψυχικού τραύματος είναι προφανώς εδώ στο επίκεντρο ενός φιλμ, που πάντως θα μπορούσε να έχει και σημαντικά μικρότερη διάρκεια… Περισσότερα>>>

🙂

Αλέξης Ν. Δερμεντζόγλου  –  Κέντρο Μελετών & Ερευνών για το Σινεμά  🙂
…Επιτέλους, εντυπωσιάστηκα από μια σκηνοθεσία που βασίζεται μεν σε πραγματικά γεγονότα, αλλά σε οδηγεί βασικά στην αυτογνωσία, στην περιπλάνηση στα κινηματογραφικά είδη, στις συναισθηματικές εξαρτήσεις. Να κόψουμε τα δεσμά ή όχι; Να ξαναρχίσουμε, να αναθεωρήσουμε ποια θα είναι τα νέα κριτήρια επιλογών;… Περισσότερα>>>

Χάρης Αναγνωστάκης – ΑΠΕ-ΜΠΕ  😐  🙂
…Λιτή σκηνοθεσία, καλογραμμένο σενάριο, που επικεντρώνεται πάνω στους ψυχικά τραυματίες…Η Βινοκούρ θα ακολουθήσει μία στρωτή απαλή αφήγηση, χωρίς ιδιαίτερες συναισθηματικές φορτίσεις και συγκινησιακούς καταναγκασμούς, έχοντας ως βασικό ατού την Εφιρά, που δίνει μία υποβλητική φυσική ερμηνεία… Περισσότερα>>>

Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος – ΕΡΤ  😐
…Η Άλις Γουινοκούρ χρησιμοποιεί αφηγηματικά τις τρομοκρατικές επιθέσεις που σημάδεψαν το Παρίσι των τελευταίων χρόνων αλλά και βιώματα του αδελφού της, και επιθυμεί να αναλύσει το ανθρώπινο δράμα που ακολουθεί. Η -σχεδόν- ερωτική ιστορία που επικίνδυνα πλανάται στον χώρο του φλερτ, υποβιβάζει την πρόθεση σε υπόθεση εργασίας… Περισσότερα>>>

Παυλίνα Αγαλιανού – Ριζοσπάστης  🙂
…Βλέπουμε την αλληλεγγύη μεταξύ των θυμάτων και πόσο η συλλογική μνήμη είναι εκείνη που βοηθάει τους ανθρώπους να ενώσουν τα κομμάτια της χαμένης προσωπικής τους μνήμης από το σοκ που προκαλείται σε τέτοιες περιπτώσεις. Αργή, υπαινικτική, κι ανθρώπινη και το κυριότερο χωρίς πρόθεση να δικάσει σε πρώτο επίπεδο. Η Βιρζινί Εφιρά είναι υπέροχη σε άλλη μια ταινία της… Περισσότερα>>>

Άκης Καπράνος – Ναυτεμπορική 🙂
…μια ταινία πάνω στην αδιάρρηκτη σχέση της μνήμης με την ταυτότητα, καθώς η Μία (μια υπέροχη Βιρζινί Εφιρά) ανακαλύπτει, ψηφίδα – ψηφίδα, έναν οδικό χάρτη που την οδηγεί, επιτέλους, στον εαυτό της. Ενώ κρατά για το τελευταίο μέρος της δυο σκηνές που ειλικρινά, αν δεν σας συγκινήσουν, τίποτα εκεί έξω δεν μπορεί… Περισσότερα>>>

Αγγελική Καρυστινού – Bovary  😐  🙂
…η Βινακούρ χωρίς μελοδραματισμούς βρίσκει την ελπίδα μέσα στο σκοτάδι, εμβαθύνει στην πολυπλοκότητα των σχέσεων και κινηματογραφεί διαφορετικά την Πόλη του Φώτος μέσα από ένα καλοδομένο, αν και χωρίς εκπλήξεις, δράμα, που συγκινεί παρ’ όλα αυτά με την απλότητά του… Περισσότερα>>>

Η ταινία δεν μιλά για την τρομοκρατία καθεαυτή, ούτε για τα κίνητρα των δραστών, αλλά για τις συνέπειές της στους απλούς ανθρώπους την επόμενη μέρα, και το πώς αυτοί διαχειρίζονται (ή δεν διαχειρίζονται) το σοκ. Για τις ουλές που αφήνει στις ψυχές των θυμάτων. Ωστόσο είναι προφανές πως παραπέμπει στο μπαράζ τρομοκρατικών επιθέσεων που σημάδεψαν ανεξίτηλα το Παρίσι το 2015 (από το Σαρλι Εμπντό, μέχρι το Μπατακλάν).

«Ο αδερφός μου», εξομολογείται η σκηνοθέτις, «βρισκόταν στο Μπατακλάν στις 13 Νοεμβρίου. Καθώς κρυβόταν, βρισκόμουν σε επαφή μαζί του, μέσω μηνυμάτων, όλο το βράδυ. Την ταινία την εμπνεύστηκα από τις δικές μου αυτές τραυματικές μνήμες και από όσα μου είπε εκ των υστέρων ο αδερφός μου. Βίωσα προσωπικά το πώς τα γεγονότα δομούνται και αποδομούνται μέσω της μνήμης».

Τις εβδομάδες που ακολούθησαν άρχισε να παρακολουθεί τις συζητήσεις στα φόρουμ όπου οι επιζώντες αναζητούσαν απεγνωσμένα ανθρώπους με τους οποίους μοιράστηκαν τα γεγονότα. «Συνάντησα μια ομάδα ανθρώπων που επέστρεφαν μαζί στο χώρο της τραγωδίας, ώστε να καταφέρουν να το αντιμετωπίσουν όλο αυτό. Και κατάλαβα πως είναι κάτι που δεν μπορείς να πετύχεις μόνος σου. Χρειάζονται τουλάχιστον δύο. Οι ψυχίατροι με τους οποίους μίλησα μου είπαν πως τέτοιες καταστάσεις χτίζουν φιλίες, ακόμα και σχέσεις –πολύ έντονους δεσμούς Είναι αυτό που ονομάζουν “το διαμάντι μέσα στην καρδιά του τραύματος”».

H Aλίς Βινοκούρ μας παραδίδει μια βαθιά ανθρώπινη ταινία, με τη Βιρζινί Εφιρά, να δίνει μια συγκλονιστική μέσα στη λιτότητά της ερμηνεία, κάνοντας τον θεατή να ταυτιστεί με την αναζήτησή της: όχι μόνο των γεγονότων που έζησε, και τα οποία, μέσω ενός μηχανισμού αυτοπροστασίας απώθησε στη μνήμη της, αλλά και του ανθρώπου που τη βοήθησε στην πιο κρίσιμη στιγμή…

Θα τα καταφέρει;

Το Παρίσι Ξανά μιλά για το απρόσμενο, που μπορεί να αλλάξει τα πάντα σε μία στιγμή, οδηγώντας σε στο λάθος μέρος τη λάθος ώρα, για το τυχαίο, που μπορεί να σε κάνει να πάρεις τη ζωή σου από την αρχή, αλλά και για τις αθέατες συνέπειες μιας τέτοιας τραγωδίας σε ανθρώπους χωρίς χαρτιά, που απλώς επιβιώνουν στο περιθώριο μιας λαμπερής μητρόπολης σαν το Παρίσι.

Η Πόλη του Φωτός είναι άλλωστε ένας από τους βασικούς χαρακτήρες της ταινίας.