Από τον ελληνικό εμφύλιο μέχρι τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, από τα χρόνια του Φράνκο μέχρι τα χρόνια του Covid 19, από το γαλλικό νησί Ρεϋνιόν στον Ινδικό Ωκεανό μέχρι τη Σιβηρία, πολλά παιδιά ξεριζώθηκαν βίαια από το φυσικό τους περιβάλλον για πολιτικούς λόγους. Μέσα από τις μαρτυρίες τους, αναδύονται τρομερές και συχνά άγνωστες πτυχές της ιστορίας.
Επτά ιστορίες ξεριζωμών. Επτά εξομολογήσεις.
Ένα ταξίδι στο χώρο και στο χρόνο της ανελέητης πολιτικής…

Ξεριζωμένοι (Uprootings, Déracinements)
Ντοκιμαντέρ
Έτος: 2022
Χώρα: Ελλάδα
Διάρκεια: 98′
Σκηνοθεσία: Ελένη Αλεξανδράκη
Συμμετέχοντες κατά σειρά εμφάνισης: Μυρτώ Μάντα, Γιάννης Ατζακάς, Σήφης Ζαχαριάδης, Maria Mercedes Bueno Morales, Enrique Olivert, Jean Philippe Jean Marie, Rezwana Sekandari
Διανομή: Feelgood Entertainment
Πρεμιέρα: 16/3/23

Γιάννης Ζουμπουλάκης – Το Βήμα – 1,5/5
…διάσπαρτα ειπωμένες, χωρίς ρυθμό και με μια επίπεδη, απαρχαιωμένη τηλεοπτική γραφή (κεφάλια που μιλούν) – για να μην αναφερθώ στην προχειρότητα του skype – οι επτά αυτές ιστορίες κάπου «χάνονται» στα 98’ διάρκειας του ντοκιμαντέρ. Στο τέλος δεν θυμάσαι παρά ελάχιστες στιγμές… Περισσότερα>>>

Χρήστος Μήτσης – Αθηνόραμα – 2/5
…Συγκινητικές αφηγήσεις αποκαλύπτουν γνωστές και άγνωστες πολιτικές εκμετάλλευσης. Μια ιδέα που αξιοποιείται περισσότερο σαν podcast και λιγότερο σαν κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ… Περισσότερα>>>

Θοδωρής Καραμανώλης – Cinemagazine – 1/5
…δίνει την εντύπωση μιας ταινίας που έγινε επειδή μπορούσε κι επειδή έπρεπε. Είναι απολύτως κατανοητή η πρόθεση και η έρευνα που τη συνοδεύει, λείπει όμως η ουσία που θα τις επικοινωνήσει στο θεατή πέρα από το επίπεδο της καταγραφής… Περισσότερα>>>

Γιάννης Βασιλείου – Lifo – 1,5/5
…Αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι δεν πάει καλά ήδη από την εισαγωγή, όπου η δημιουργός καθοδηγεί το παιδί με στοχευμένες ερωτήσεις για να πει συγκεκριμένα πράγματα στον φακό και ξεφεύγει από τη στοιχειώδη αντικειμενικότητα και την ακεραιότητα που οφείλει να έχει ένας ντοκιμαντερίστας κατά την προσέγγιση των υποκειμένων του ντοκιμαντέρ του… Περισσότερα>>>

Λήδα Γαλανού – efsyn.gr – 2,5/5
…η ευαισθησία τής ματιάς και οι αληθινές, δυνατές ιστορίες των αφηγητών συνθέτουν ένα ντοκιμαντέρ αποκαλυπτικό και συγκινητικό, τουλάχιστον στην πρώτη ύλη του… Περισσότερα>>>

Νίνος Φένεκ Μικελίδης – Enetpress – 3/5
…η Αλεξανδράκη αφηγείται διεξοδικά, με αμεσότητα, αφήνοντας τα πρόσωπά της να μας εκμυστηρευτούν απευθείας, χωρίς παρεμβολές, τις απαράδεκτα απάνθρωπες, βουτηγμένες σε μια μισαλλόδοξη ατμόσφαιρα, συγκινητικές ιστορίες τους… Περισσότερα>>>

Ανδρέας Κύρκος – Η Αυγή – 1/5
…Παρά τις καλές προθέσεις, σε κάνει να απορείς για τον λόγο που αυτό το υλικό διεκδικεί χώρο στη μεγάλη οθόνη και δεν βγαίνει σε μορφή podcast ή βιβλίου, ώστε να έχει μια ελπίδα… Περισσότερα>>>

Αιμίλιος Χαρμπής – Καθημερινή – 2,5/5
…Η Αλεξανδράκη έχει κάνει αναγκαστικά, λόγω πανδημίας, τις περισσότερες συνεντεύξεις της εξ αποστάσεως, κάτι το οποίο αφαιρεί κάπως από τη ζωντάνια του τελικού αποτελέσματος· από την άλλη, κάποια από όσα λέγονται εκεί είναι πραγματικά συγκλονιστικά, υπενθυμίζοντας πως η τραγικότητα του ξεριζωμού δεν γνωρίζει εποχές ή γεωγραφικά όρια… Περισσότερα>>>

😐

Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος – ΕΡΤ  😦  😐
…Καταδικασμένο σε εξομολογητικές τακτικές, λιγότερο προσεγμένο στην οπτικοποίηση, μοιάζει περισσότερο με ένα ραδιοφωνικό ντοκουμέντο που η δύναμη του περιορίζεται στα πρόσωπα και τις ιστορίες… Περισσότερα>>>

Παυλίνα Αγαλιανού – Ριζοσπάστης  😦  😐
…Οι μαρτυρίες είναι δυνατές …όμως, είναι ατάκτως ερριμμένες και δεν βοηθούν τον θεατή να γνωρίσει στην ουσία τους αυτές τις ιστορίες που «γεννήθηκαν» σε συγκεκριμένες ιστορικές στιγμές. Μόνο ό,τι μπορέσει να «πιάσει»… Μας λείπει με άλλα λόγια το γενικότερο ιστορικό, κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διαδραματίζονται οι συγκεκριμένες ιστορίες… Περισσότερα>>>

Άκης Καπράνος – Ναυτεμπορική   😐
…μαρτυρίες ανθρώπων (που) αφήνουν το δικό τους στίγμα όμως το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει κινηματογραφικά μετέωρο… Περισσότερα>>>

Το ντοκιμαντέρ αυτό πραγματεύεται μαρτυρίες ανθρώπων που, ως παιδιά, ξεριζώθηκαν από το φυσικό τους περιβάλλον σε διαφορετικές χώρες και σε διαφορετικές εποχές, από το 1940 έως το 2021. Άνδρες και γυναίκες από την Ισπανία, την Ελλάδα, την πρώην Σοβιετική Ένωση, το γαλλικό νησί Ρεϋνιόν και το Αφγανιστάν εξομολογούνται πώς ξεριζώθηκαν παρά τη θέλησή τους από τα σπίτια τους, τις οικογένειές τους και τις χώρες τους, δήθεν για την προστασία τους, αλλά κυρίως για να γίνουν αντικείμενα εκμετάλλευσης. Μιλούν για το πώς έγινε ο εκτοπισμός τους και ο εγκλεισμός τους και για τα πολιτικά συμφέροντα που εξυπηρετήθηκαν από αυτή την παραβίαση της ζωής τους. Μοιράζονται μαζί μας τον πόνο τους για τη ζωή που δεν έζησαν και για την απώλεια της ταυτότητάς τους…

Η ΜΥΡΤΩ ΜΑΝΤΑ, μια 12χρονη Ελληνίδα μαθήτρια, ξεριζωμένη από την καθημερινότητά της εξαιτίας του lock down της πανδημίας του Covid 19, εμφανίζεται διακριτικά ανάμεσα στους υπόλοιπους χαρακτήρες δημιουργώντας συνδέσεις και παύσεις μεταξύ των 6 διαφορετικών ιστοριών τους:

Η ιστορία του Έλληνα ΓΙΑΝΝΗ ΑΤΖΑΚΑ, που γιος αντάρτη, πέρασε έξι χρόνια (1949-1955) στις Ελληνικές Παιδοπόλεις, ορφανοτροφεία που είχε δημιουργήσει η Βασίλισσα Φρειδερίκη, κατά τη διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου πολέμου για να προστατευθούν τα παιδιά από τη φτώχεια και τον πόλεμο αλλά κυρίως για να τους γίνει προπαγάνδα ενάντια στον κομμουνισμό.

Η ιστορία του Έλληνα ΣΗΦΗ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ που έζησε μια ζωή στην εξορία, στην πρώην Σοβιετική Ένωση, καθώς ο πατέρας του που ήταν για 25 χρόνια αρχηγός του Ελληνικού Κομμουνιστικού Κόμματος, βρέθηκε πολιτικός εξόριστος στη Σιβηρία για 17 χρόνια, ενώ και η μητέρα του, που ήταν επίσης μέλος του ΚΚΕ, παρέμεινε κι αυτή στη φυλακή στην Ελλάδα για 18 χρόνια.

Η ιστορία του Ισπανού ENRIQUE OLIVERT που μόλις γεννήθηκε το 1965, επί δικτατορίας Φράνκο, κλάπηκε από την μητέρα του, επειδή εκείνη ήταν ανύπαντρη και προοδευτική, και δόθηκε για παράνομη υιοθεσία, όπως συνέβη και σε περίπου αλλά 200.000 χιλιάδες μωρά την ίδια περίοδο

Η ιστορία της Ισπανίδας MARIA MERCEDES BUENO MORALES, της οποίας το μωρό κλάπηκε κατά τη γέννησή του, πέντε χρόνια μετά το θάνατο του Φράνκο, παρόλο που υποτίθεται ότι είχε αποκατασταθεί η δημοκρατία και το κράτος δικαίου.

Η ιστορία του JEAN PHILIPPE JEAN MARIE από την REUNION, ενός από τα λεγόμενα «παιδιά της Creuse», ο οποίος μεταφέρθηκε με τη βία στην ηπειρωτική Γαλλία από το νησί του Reunion στον Ινδικό Ωκεανό, το 1963, σε ηλικία δέκα ετών για να γίνει «σκλάβος» σε σπίτια Γάλλων αγροτών.

Η ιστορία της Αφγανής REZWANA SEKANDARI, η οποία κατέληξε, το 2015 σε ηλικία 14 ετών, να είναι ασυνόδευτο ανήλικο στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού που έκανε μαζί με όλη την οικογένειά της από το Αφγανιστάν για να φτάσει στην Ευρώπη…

Για να οργανώσουμε τις συναντήσεις μας με τους περισσότερους από αυτούς τους μάρτυρες έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε τα σύγχρονα διαδικτυακά μέσα. Όμως, παρά την “τεχνολογική ψυχρότητα” αυτών των διαδικτυακών εργαλείων, η ειλικρίνεια με την οποία μίλησαν τα πρόσωπα αυτά και η επιθυμία τους να ακουστούν οι ιστορίες τους γέμισαν με ζεστασιά και συγκίνηση την ανταλλαγή μας.

Μέσα σε καμένα δάση, ανάμεσα σε ξεριζωμένα δέντρα, μέσα από θάλασσες και τρεχούμενα νερά, αναδύονται ιστορίες του παρελθόντος και ιστορίες του παρόντος…

Συντελεστές:

Παραγωγή: Pomegranate Films σε συμπαραγωγή με την Perspective Films

Με την υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου

Με την ευγενική υποστήριξη της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Σενάριο: Ελένη Αλεξανδράκη & Jonathan Arnoult

Φωτογραφία: Διονύσης Ευθυμιόπουλος

Ήχος: Νίκος Παπαδημητρίου

Μουσική: Jonathan Arnoult

Μοντάζ: Βαγγέλης Κατσαρός

Πηγή: Pomegranate Films

Ελένη Αλεξανδράκη

Η Ελένη Αλεξανδράκη γεννήθηκε το 1957 στην Aθήνα. Σπούδασε κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, Παρίσι 1 και στο National Film and T.V. School, της Aγγλίας. Έχει σκηνοθετήσει αρκετές μικρού μήκους ταινίες fiction και ντοκιμαντέρ και τις μεγάλου μήκους ταινίες.